นและพวกมันก็อร่อยมำก” ฮ่องเต้เล่นกับนิ้วมือของเขำและเงยศีรษะของเขำ เขำดูเหมือนเด็กที่ท ำอะไรผิดไป “เป็นข้ำที่ท ำผิดพลำดและไม่ได้ปกป้องนำงดีพอ ข้ำรู้ว่ำเจ้ำชอบลูกสะใภ้และข้ำก็ชอบนำงเหมือนกัน แต่ไม่มีอะไรที่สำมำรถท ำได้ ใครท ำให้บุตรชำยของเรำเป็นองค์ชำย และใครท ำให้อำเองหมั้นกับครอบครัวของฮ่องเต้ ด้วยกำรก้ำวเท้ำเข้ำไปในตระกูลของฮ่องเต้ นับแต่นั้นมำนำงก็ไม่สำมำรถหนีควำมกังวลได้อีกต่อไป แม้ว่ำข้ำจะเชื่อใจว่ำนำงจะกลับมำในที่สุด แต่ใจของข้ำก็ยังรู้สึกอึดอัด”ฮ่องเต้ยังคงพูดต่อไปรำวกับว่ำไม่มีใครอยู่ที่นั่นและจำงหยวนก็ไล่บ่ำวรับใช้ในพระรำชวังที่เข้ำมำ เขำอยู่ข้ำง ๆ และบำงครั้งก็เช็ดน ้ำตำ เขำได้ยินมำว่ำพลเมืองในเมืองหลวงได้ไปส่งเฟิงหยูเองออกไปเมื่อนำงออกจำกเมืองหลวง ภำพนั้นต้องน่ำตื่นเต้นมำก มันน่ำเสียดำยที่เขำไม่สำมำรถไปได้ และเขำก็ได้แต่ท ำตำมที่ฮ่องเต้ท ำ และสวดอ้อนวอนอย่ำงเงียบ ๆ เพื่อให้นำงได้เดินทำงอย่ำงปลอดภัยเสียงของฮ่องเต้ปรำกฏขึ้นอีกครั้งในขณะที่เขำกล่ำวว่ำ“เปี้ยนเปี้ยนอย่ำโกรธเลย ในควำมจริงแล้วหัวใจของข้ำไม่เพียงแต่คิดถึงอำณำจักร ส่วนใหญ่เต็มไปด้วยควำมคิดเจ้ำ มีหลำยครั้งที่ข้ำคิดว่ำเรำอำจส่งบัลลังก์ให้เจ้ำแปด ให้เขำประสบควำมส ำเร็จในต ำแหน่งที่เร็วกว่ำนี้ และข้ำไม่อยำกได้ต ำแหน่งอดีตฮ่องเต้ ข้ำแค่ต้องกำรให้เจ้ำหมิงเอ๋อและอำเองอยู่อย่ำงอิสระนอกพระรำชวัง เจ้ำชอบสถำนที่ที่มี
ภูเขำเ
