หลังจากแยกทางกับหัวเฉียว
หานชิงอวี่และไป๋ปิงก็คุยกันระหว่างทาง
หานชิงอวี่มองไป๋ปิงด้วยความสงสัย “ไป๋ปิง พวกมันจับเธอไปได้ยังไง?”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของไป๋ปิงก็ดูเศร้าหมองลงเล็กน้อย ก่อนจะฝืนยิ้มออกมาแล้วอธิบายว่า “ฉันได้ยินมาว่า ไต้เหมาอวี่ชอบเล่นสนุกเกอร์ ปกติถ้าเขามีเงิน เขาจะไปเล่นที่โต๊ะสนุกเกอร์ของจางอวี้หัว”
“เธอก็เลยไปงั้นเหรอ?”
หานชิงอวี่พอจะเข้าใจสถานการณ์แล้ว
“ใช่แล้ว ฉันเพิ่งลงจากรถก็ได้ยินเสียงของฮั่วหัวฉวีที่เพิ่งมาถึงกำลังวางแผนกับจางอวี้หัวเรื่องการที่ผู้ป่วยขัดขวางการปฏิบัติงานของแพทย์เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ตนต้องการบางอย่าง”
“ตอนแรกว่าจะเข้าไปฟังใกล้ ๆ หน่อย ใครจะไปคิดว่าพวกมันจะรู้ตัวซะก่อน”
ไป๋ปิงถอนหายใจด้วยความหวาดกลัว “โชคดีที่พวกมันอวดดี อยากใช้ฉันเป็นตัวประกันบังคับนาย ไม่งั้นฉันคงหนีไม่รอดแน่”
“เข้าใจแล้ว คราวหลังถ้าเจอเรื่องแบบนี้อีก ต้องติดต่อฉันก่อน อย่าทำเองคนเดียวอีก!”
หานชิงอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยหลังจากได้ยินไป๋ปิงพูด เขาเผยสีหน้าเคร่งขรึม
“โอเคค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว ครั้งนี้ก็แค่ประมาทไปหน่อย…”
ไป๋ปิงโดนหานชิงอวี่ดุ เธอแลบลิ้นออกมาโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าสวยปรากฏแววรู้สึกผิด
“ครั้งนี้ยกโทษให้ แต่คราวหลังต้องระวังตัวด้วย” หานชิงอวี่เห็นไป๋ปิงรู้สึกผิด ในใจก็อดสงสารไม่ได้ แต่เขารู้ว่าเรื่องแบบนี้ปล่อยผ่านไม่ได้
“ฉันรู้แล้วค่ะ ฉันจะระวังตัว” ไป๋ปิงพยักหน้า
