“พวกนายอย่าไปเชื่อคำพูดของเขา เขาต้องมีปัญหาแน่!”
เวลานี้ ไป๋ปิงได้สติกลับคืนมาแล้ว เธอหันมองไปทางฮั่วหัวฉวีเงียบ ๆ เพื่อเตือนทุกคน
“แก! สั่งคนของแกไปขังมันไว้!”
หัวเฉียวมองไปทางจางอวี้หัวที่อยู่ข้าง ๆ แวบหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า “อย่าให้มันหนีไปได้!”
เขาเพิ่งจะสั่งการจบก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือของตัวเองดังขึ้น
เมื่อเปิดโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นพ่อของตัวเองโทรมา
“ครับพ่อ…มีอะไรหรือเปล่าครับ?”
หัวเฉียวนั้นเคารพพ่อของตัวเองมาก
เวลาพูดจึงสุภาพอยู่เสมอ
แต่การโทรศัพท์ครั้งนี้กลับทำให้เขาอยากรู้ขึ้นมา เพราะปกติแล้วเขาไม่ค่อยได้คุยโทรศัพท์กับพ่อเท่าไหร่นัก
[แกกลับมาบ้าน แล้วเรียกเสี่ยวหานมาด้วย!]
หัวเฉียวเดาไม่ออกว่าพ่อของเขาต้องการอะไรจากน้ำเสียง
เขาเหลือบมองไปที่หานชิงอวี่ที่อยู่ข้าง ๆ กำลังจะเอ่ยปากถามแต่ก็พบว่าพ่อของเขาได้วางสายไปแล้ว
“คุณลุงให้พวกเราไปหางั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ”
หานชิงอวี่ไม่ได้สงสัยอะไร เขาถอดเสื้อโค้ทของตัวเองออกแล้วสวมให้ไป๋ปิง จากนั้นก็หันไปสั่งกับจางอวี้หัว “ไอ้สารเลว ถ้ามันหนีไปจากที่นี่ได้ พวกแกก็เตรียมรับผิดชอบเอาเองแล้วกัน”
เขาไม่ได้ไม่ไว้ใจหัวเฉียว แต่เขาไม่ไว้ใจจางอวี้หัว แต่ก็นั่นแหละ ด้วยอำนาจของหัวเฉียว มันก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร
“คุณชายหาน วางใจได้ครับ พวกเราจะจับตาดูมัน ไม่ปล่อยให้มันหนีไปไหนได้แน่นอนครับ!”
เมื่อได้ยินดังนั้น จางอวี้หัวก็พยักหน้าหงึ
