มา”ซวนเทียนหมิงพยักหน้าและไม่ได้พูดอะไรเฟิงหยูเองกล่าวขึ้นว่า “เสด็จพ่อไม่จำเป็นต้องกังวล เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึง ถึงเดือนสี่ผักในภูเขาจะเริ่มขึ้น ในเวลานั้นแม้ว่าพระองค์ไม่มีเวลา อาเองก็จะพาคนไปเก็บมาเพคะ และบอกเสด็จแม่วว่าสิ่งนี้ได้รับจากเสด็จพ่อเสด็จแม่ต้องมีความสุขอย่างแน่นอนเพคะ”
ฮ่องเต้มีความสุขมากเขาไม่สามารถหยุดยิ้มได้ในขณะที่เขายกย่องเฟิงหยูเองอย่างสุดซึ้งสำหรับการทำความเข้าใจและเป็นที่ชื่นชอบ ทั้งสามนั่งเป็นวงกลมและเพลิดเพลินกับบรรยากาศที่อบอุ่น จางหยวนมองไปที่ท่านผู้หญิงหยวนและย้ายไปที่ด้านข้างของนางพร้อมถามนางว่า “ท่านผู้หญิงหยวนยังอยู่ที่นี่ ท่านจะรออะไร ทำไมยังคงคุกเข่าอยู่ที่นี่ ? ”ท่านผู้หญิงได้สติและจ้องมองจางหยวนอย่างดุดันจากนั้นนางก็ไปหาฮ่องเต้ นางยืนขึ้นและออกจากห้องโถงโดยเร็วด้านนอกห้องโถงของฮ่องเต้บ่าวรับใช้ที่ซวนเทียนหมิงนำเข้าไปในพระราชวังกำลังถือของกำนัลขณะรออยู่ที่นั่น เมื่อเห็นท่านผู้หญิงหยวนออกมา พวกเขาก็ทักทายกันอย่างเงียบ ๆ ตามมาทางด้านหลัง ตามจริงแล้วท่านผู้หญิงหยวนต้องการที่จะกำจัดสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด แต่หลังจากคิดบางอย่าง พวกมันก็ถูกส่งมอบให้นางโดยบุตรชายของนางเอง นางไม่สามารถทิ้งพวกมันได้และยอมจำนนต่อความอัปยศ และได้แต่ยอมรับพวกมันเท่านั้น แต่เมื่อนางกลับไปที่ตำหนักของนางและนั่งลง ไม่ว่านางจะคิดอย่างไร มันก็รู้สึกออกมา เมื่อมองดูสิ่งต่าง ๆ ที่ถูกนำกลั
