บมาจากภาคใต้ นางไม่ได้ทิ้งพวกมันไป แต่เมื่อมองเห็นก็รู้สึกขวางหูขวางตา เมื่อใจคิดถึงฟูหยาที่นางส่งไปภาคใต้ นางก็ยังรู้สึกว่าเป็นการยากที่จะกลํ้ากลืนความโกรธครั้งนี้
หยู่ซู่แนะนำนางว่า“ท่านผู้หญิงควรสงบสติอารมณ์เจ้าค่ะ ไม่ว่าอย่างไรก็ใกล้จะปีใหม่แล้ว เหลือเพียง 10 วัน องค์ชายจะกลับเมืองหลวง เมื่อองค์ชายกลับมา ทุกสิ่งก็จะดีขึ้นเจ้าค่ะ”“ฮึ่ม”สาพสตรีหยวนตะโกนอย่างเย็นชา “สถานการณ์ตอนนี้เป็นเช่นไร ? ข้าไม่กล้าแม้แต่จะส่งจดหมายเพราะกลัวว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างทาง เมื่อปีใหม่มาถึง ฮ่องเต้จะพระราชทานสมรสระหว่างโมเอ๋อและคุณหนูตระกูลหลู่ เมื่อถึงเวลานั้นพระราชโองการจะมาถึง และสิ่งต่าง ๆ จะเปลี่ยนแปลงไปได้อย่างไร”“ท่านผู้หญิง”หยู่ซู่ก้าวไปข้างหน้า และกล่าวว่า “นอกจากนี้การแต่งงานของทั้งคู่ครั้งนี้ได้ถูกฮ่องเต้แทรกแซง มันจะไม่เป็นการดีสำหรับท่านผู้หญิงที่จะปรากฏตัวต่อพระองค์ และเสนาบดีหลู่จะมาปรากฏตัวเพื่อตระกูลหลู่ หากไม่ใช่เรื่องนี้จะมีการจัดการเรื่องนี้ในวันนั้น ณ ลานล่าสัตว์ นั่นเป็นเหตุผลที่ถ้าการแต่งงานครั้งนี้จะถูกยกเลิกหรือล่าช้าก็ต้องได้รับการจัดการจากด้านบนเจ้าค่ะ”“ควรจัดการอย่างไร?”ท่านผู้หญิงหยวนขมวดคิ้วและกล่าวว่า“โมเอ๋ออยู่ระหว่างทางแล้ว เป็นไปได้หรือไม่ที่เราจะบอกให้พระองค์กลับไป ? ยิ่งกว่านั้นมันไม่ปลอดภัยที่เราจะส่งจดหมาย ครั้งล่าสุดเนื้อหาของจดหมายมีการเปลี่ยนแปลง ทีนี้
