ือไม่”“หยุดข่มขู่ข้า”นางกำนัลมองดงหยิงความรังเกียจ “นั่นเป็นสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต แม้ว่านางจะกลายเป็นพราชายาขององค์ชายห้า พราชายาเอก นางก็ยังต้องคารวะเมื่อเห็นพระสนม วันนี้ข้ากำลังเผชิญหน้ากับองค์ชายห้าโดยไม่เถียงกันมากเกินไป หากเจ้ายังไม่รู้ว่ามีอะไรดีสำหรับเจ้า ข้าจะเข้าไปรายงานต่อพระสนม และรายงานให้เจ้าทราบถึงความผิดฐานดูหมิ่น ! ”“ทุกคนหยุดพูด”ทันใดนั้นเฟิงเฟินไดก็ก้าวไปและมองบ่าวรับใช้ในพระราชวัง นางกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าเพิ่งไปเฝ้าพระสนมหลี่ ข้าได้ยินมาจากองค์ชายห้าว่าเมื่อไม่นานมานี้พระสนมรู้สึกไม่สบาย แต่นางก็ยังคงอดทนและมาถึงฤดูหนาวนี้พร้อมกับฮ่องเต้ ข้ารู้สึกไม่สบายใจและจะมาเยี่ยม เนื่องจากพระสนมสบายดีแล้ว เราจะกลับไป ในฐานะนางกำนัล เจ้าต้องดูแลพระสนมและไม่ยอมให้นางทรมานกับการเจ็บป่วยใด ๆ ” หลังจากพูดจบแล้ว นางยิ้มและดึงดงหยิงไปพร้อมกัน ทั้งสองกลับไปที่กระโจมของตนเองกลับไปที่กระโจมขององค์หญิงเฟิงหยูเองส่งร่างเล็ก ๆ ให้องค์ชายรอง นางยังคงนั่งวิเคราะห์กับซวนเทียนฮั่ว ในเวลานี้บานซูอยู่ตรงหน้านางและบอกกับนางว่า “ฟูหยาเข้ามาในพื้นที่ล่าสัตว์ ขณะแต่งตัวเป็นบ่าวรับใช้ นางอยู่กับพระสนมหยวนชูขอรับ”
หวงซวนหัวเราะและเตือนเขาว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่านางไม่ได้เป็นพระสนมแล้ว นางเป็นท่านผู้หญิงหยวน นางไม่รู้ว่าอะไรดีสำหรับนางและต่อสู้กับเจ้านายของเราซึ่งทำให้ฮ่องเต้ลดตำแหน่งนางลง”บานซ
