“พี่หัว นี่…นี่มันเรื่องเข้าใจผิดกันหมด…เป็นเรื่องเข้าใจผิดจริง ๆ”
จางอวี้หัวได้ยินคำพูดไม่กี่คำของหัวเฉียวก็ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว
นี่คือหนึ่งในอันธพาลของเมืองจินเชียวนะ
แม้ว่าตอนนี้เขาจะกลับตัวกลับใจเป็นคนดีแล้ว ทว่า แต่ก่อนเขาก็โด่งดังมาก
เคยมีข่าวลือว่าสมัยก่อน สถานที่ใดที่หัวเฉียวไปเยือน
แม้แต่หมาจรจัดข้างถนนก็ยังโดนเขาตบไปสองที
“เข้าใจผิดบ้านแกสิ! ปล่อยคนของฉันเดี๋ยวนี้!”
หัวเฉียวปล่อยมือจากชายร่างยักษ์ ก้าวเท้าเข้าไปหาจางอวี้หัวแล้วเตะเข้าที่ท้องน้อยอย่างแรง
“อุก…”
จางอวี้หัวโดนเตะเข้าไปหนึ่งทีจนต้องคุกเข่าลงกับพื้นและอาเจียนออกมาไม่หยุด
น้ำตาเอ่อคลอเต็มเบ้า
“ไอ้พวกงี่เง่า! ยืนโง่กันอยู่ได้! พาฉันไปหาเธอเดี๋ยวนี้!”
จางอวี้หัวมองลูกน้องแต่ละคนที่ทำหน้างง ๆ อย่างไม่สบอารมณ์ เขาชี้หน้าแล้วตะคอกใส่ว่า “ไอ้พวกโง่เขลา! นี่พี่หัว พวกแกไม่รู้จักรึไง!”
“ขออภัยพี่หัวครับ”
“พวกเรามีตาก็เหมือนไม่มี!”
“…”
ลูกน้องทั้งกลุ่มรู้ว่าพี่ใหญ่หมายถึงอะไร พอโดนด่าแบบนั้นก็รีบก้าวขึ้นหน้ามาขอโทษ
“อย่าเสียเวลา ปล่อยเธอซะ!”
หานชิงอวี่ขมวดคิ้วมองคนกลุ่มนั้นอย่างไม่สบอารมณ์พลางเอ่ยเสียงเข้ม
“ครับ ๆ… เชิญทางนี้ครับ”
จางอวี้หัวพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง แล้วพาพวกเขาทั้งสองคนไปที่ห้องทำงานด้านใน
“ไสหัวไป! ไอ้คนสารเลว!”
“ช่วยด้วย!”
“…”
ตอนที่พวกเขามาถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงร้องตกใจดังมาจากในห้อง
หานชิงอวี่ก้
