หานชิงอวี่รีบโทรกลับไปอีกครั้ง
โทรศัพท์ถูกกดรับสาย แต่อีกฝ่ายไม่ใช่ไป๋ปิง เสียงนั้นกล่าวว่า
[ไอ้หนุ่ม เตรียมเงินสดมาแสนนึง แล้วมาเจอฉันที่ร้านสนุกเกอร์อวี้หัว และขอโทษฉันซะ ไม่งั้น ฉันจะไม่รับประกันความปลอดภัย]
สิ้นสุดประโยค ปลายสายก็ตัดสายไปทันที ไม่ทันที่หานชิงอวี่จะเอ่ยถามอะไร
หานชิงอวี่ขมวดคิ้วหลังจากได้ยินแต่เสียงตู๊ด
เกิดอะไรขึ้น? พวกสารเลว
ใครลักพาตัวไป๋ปิงไป
เขาไม่รอช้า รีบโทรหาหัวเฉียวทันที
“เกิดอะไรขึ้นเหล่าหาน?”
หัวเฉียวรับโทรศัพท์แล้วถามด้วยความอยากรู้
“ไป๋ปิงโดนคนลักพาตัวไป นายไปกับฉันหน่อย!”
หานชิงอวี่รู้สึกตื่นตระหนกมาก จึงไม่ทันได้อธิบายอะไรให้กระจ่าง
“ทำไม? เธออยู่ที่ไหน? พวกเราจะไปเจอกันที่ไหน?”
หัวเฉียวรู้ว่าหานชิงอวี่ไม่ได้ล้อเล่น จึงรีบถามกลับ
“หน้าโรงพยาบาล ฉันรออยู่!”
หานชิงอวี่ตัดสายทันทีที่อีกฝ่ายตอบตกลง จากนั้นเขารีบตรงไปที่หน้าโรงพยาบาล
พอไปถึงหน้าโรงพยาบาล เขาก็เห็นรถของหัวเฉียว
เขาส่งเสียงทักทายแล้วขึ้นรถไป “ร้านสนุกเกอร์อวี้หัว!”
“จับให้แน่น!”
หัวเฉียวพูดแบบนี้ก็หมายความว่าเขาต้องเร่งมือแล้ว
และก็เป็นอย่างที่คิด
ถนนข้างหน้าราวกับกลายเป็นของเขาไปแล้ว
อีกฝ่ายแทบจะฝ่าไฟแดงตลอดทาง
ใช้เวลาเพียงสิบนาที พวกเขาทั้งสองคนก็มาถึงหน้าร้านสนุกเกอร์อวี้หัว
ทั้งสองลงจากรถและรีบวิ่งตรงไปยังร้านสนุกเกอร์
ชายร่างยักษ์ที่ดูเหมือนยามขวางทางพวกเขาไว้ “หยุดก่อน”
“หลีกไป”
หา
