นชิงอวี่กัดฟันจ้องเขม็งไปที่ชายร่างยักษ์
“ไอ้บ้า นี่มันเขตสำนักงาน คนนอกห้ามเข้า! ตาบอดรึไง!”
ชายร่างยักษ์ผงกหัวไปที่ป้าย ‘ห้ามเข้าก่อนได้รับอนุญาต’ และเปิดปากด่าทันที
สำหรับคนที่กล้ามาหาเรื่องที่นี่ ชายร่างยักษ์ไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย ที่นี่คือถิ่นของพวกเขา
“ฉันมารับผู้หญิงที่พวกแกเพิ่งลักพาตัวไป!” หานชิงอวี่คิดในใจว่าชายร่างยักษ์คนนี้ไม่รู้ว่าเขามาทำอะไร จึงอธิบาย
ตอนนี้เขาใจร้อนเป็นไฟ ร้อนใจจนไม่มีเวลามาโต้เถียงกับเขา
เป้าหมายเดียวของเขาคือการช่วยไป๋ปิงออกมา
เธอถูกจับเพราะเขา เขาจะยอมให้เธอเป็นอันตรายไม่ได้เด็ดขาด!
“อ๋อ นายนี่เอง ยัยนั่นไปมีเรื่องกับเฮียหัวของพวกเรา พี่ใหญ่ฉันบอกว่าถ้านายมา ให้คุกเข่าแล้วคลานเข้าไป!”
ชายร่างยักษ์แสยะยิ้ม มองหานชิงอวี่ด้วยสายตาดูถูก
“เฮ้ย แกรู้ไหมว่าพวกฉันเป็นใคร ถึงได้กล้ามาเหิมเกริมแบบนี้?”
หัวเฉียวที่เดินตามมาข้าง ๆ ทนฟังต่อไปไม่ไหว ยกนิ้วชี้หน้าชายร่างยักษ์ทันที
“ฉันรู้จักแต่แม่แก! ไสหัวไปซะ!”
ชายร่างยักษ์ไม่รู้จักหัวเฉียว เมื่อเห็นท่าทางหัวเฉียวเหมือนจะกร่างใส่ จึงยกมือขึ้นหมายจะสั่งสอน
หัวเฉียวไม่อ่อนข้อให้เหมือนหานชิงอวี่ พอเห็นชายร่างยักษ์จะลงมือ เขาก็ยกเท้าถีบเข้าที่เป้าอย่างแรง
ชายร่างยักษ์คนนั้นล้มลงไปกองกับพื้น หน้าแดงก่ำ
“แก…เล่นสกปรก!”
ร่างของชายร่างยักษ์สั่นเทิ้ม โกรธจนตัวสั่น…
“เกิดอะไรขึ้น!”
“มีเรื่อง!”
“หยิบอาวุธ!”
หลังจากที่หัวเฉ
