รถตู้คันหนึ่งจอดอยู่หน้าโรงพยาบาล ฮั่วหัวฉวีนั่งอยู่ที่เบาะหลัง โดยมีไต้เหมาอวี่นั่งอยู่ข้าง ๆ
ในมือของเขามีบัตรธนาคารใบหนึ่ง และกำลังจ้องมองมันอย่างพินิจพิเคราะห์
“เอาไปเถอะ เรื่องสำเร็จเมื่อไหร่ ฉันจะโอนให้อีกแสนนึง”
ฮั่วหัวฉวีมองไต้เหมาอวี่พร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้ม “นายทำได้ดีมาก ต่อไปก็พยายามเข้าล่ะ”
“ขอบคุณครับนาย! ต่อไปมีอะไรให้ผมรับใช้ สั่งมาได้เลย ผมเต็มใจอย่างยิ่ง ไม่ปฏิเสธแน่นอน”
“เรื่องของอนาคต ค่อยพูดกันทีหลัง! ไปกันเถอะ! เราไปสถานีโทรทัศน์กัน!”
ฮั่วหัวฉวีโบกมือให้คนขับเป็นสัญญาณให้เขาออกรถ
ไม่นานรถก็เริ่มเคลื่อนตัวออกไป
“นายครับ ไปสถานีโทรทัศน์เหรอครับ?”
ไต้เหมาอวี่ดูเหมือนจะตอบสนองไม่ทัน
เขาแค่พูดไปอย่างนั้น เจ้านายคงไม่ได้เอาจริงเอาจังหรอกใช่ไหม?
“ใช่แล้ว ไปกันเถอะ! อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้ว”
ฮั่วหัวฉวีเหลือบมองไต้เหมาอวี่แวบหนึ่ง ก่อนจะบอกให้คนขับรถเร่งเครื่อง
ไม่ถึงยี่สิบนาที รถก็จอดสนิท
ที่นี่คือด้านล่างอาคารของสถานีวิทยุ
นี่เป็นครั้งแรกที่ไต้เหมาอวี่มาที่นี่ เขาจึงมองไปรอบ ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ที่นี่ก็เหมือนกับตึกออฟฟิศของเจ้านาย ไม่มีอะไรแปลกเป็นพิเศษ
“ไป! ขึ้นไปกันเถอะ!”
ฮั่วหัวฉวีโบกมือเรียกไต้เหมาอวี่ จากนั้นก็พาเขาเดินเข้าไป
ไม่นานนัก ทั้งสองก็มาถึงยังห้องโถงต้อนรับ
ฮั่วหัวฉวีเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ และเอ่ยถามพนักงานต้อนรับ “ขอโทษครับ ไม่ทราบว่าแผนกข่าวของสถานีอยู
