อกินขนมไหว้พระจันทร์ แต่เมื่อนางออกไปนางเห็นรถม้าของราชสำนัก ซวนเทียนหมิงรออยู่ข้างนอก เป่ยจื่อนั่งที่ด้านหน้าของแคร่เมื่อเขายกมือขึ้น เขาตะโกนใส่นาง “พราชายา ! ในที่สุดพราชายาก็ออกมา องค์ชายรอนานแล้วขอรับ”ในขณะที่เขาพูดม่านด้านหลังก็ถูกยกขึ้น จากข้างใน ซวนเทียนหมิงสวมเสื้อคลุมสีม่วงและกวักมือเรียกนาง “ขึ้นมาเร็ว องค์ชายผู้นี้จะพาเจ้าไปดูโคมไฟของเทศกาลกลางฤดูใบไม้ร่วง ! ”เฟิงหยูเองก็มีความสุขเช่นกันยกชุดของนาง นางวิ่งไปข้างหน้า แม้กระนั้นนางไม่ได้ปีนเข้าไปในรถม้า นางกล่าวว่า “ข้าจะไปเปลี่ยนชุดก่อน ! ”อย่างไรก็ตามซวนเทียนหมิงกำลังเร่งรีบอย่างมาก“เจ้าจะเปลี่ยนทำไม ? อะไรก็ตามที่ชายาขององค์ชายผู้นนี้สวมใส่ดูดี เป่ยจื่อนำพราชายาของเจ้าขึ้นมา ! ”
เป่ยจื่อยิ้มและกระโดดลงจากรถม้าจากนั้นเขาก็ทำท่าให้นางเข้าไป “พราชายา โปรดเข้าไปในรถม้าขอรับ ! ”เฟิงหยูเองส่ายหัวแต่ไม่ได้ยืนยันใช้แขนของเป่ยจื่อเพื่อรับการสนับสนุนนางปีนเข้าไปในรถม้าของราชสำนัก จากนั้นนางก็นั่งอย่างมีความสุขที่ด้านข้างของซวนเทียนหมิงและได้ยินเสียงจากภายนอก รถม้าของราชสำนักเริ่มค่อย ๆ เดินหน้าต่อไปแต่ซวนเทียนหมิงไม่ได้เป็นเพียงคนเดียวในรถม้าของราชสำนักหลังจากปีนเข้ามา เฟิงหยูเองก็เห็นซวนเทียนฮั่วมาด้วย ทั้งสองนั่งตรงข้ามกัน คนหนึ่งกำลังโบพัดในขณะที่อีกคนกำลังกินเมล็ดแตงนางหยิบเมล็ดแตงที่ปอกแล้วจากมือของซวนเทียนหมิงในขณะที่ส่งพว
