่านาง ! ”หลู่หยานสั่นด้วยความกลัวว่าเมื่อหลู่เหยาทำให้บิดาอารมณ์เสียนางก็จะเปลี่ยนความคิดของนาง ดังนั้นนางจึงรีบมองเก้อซื่อจากนั้นก็ได้ยินเก้อซื่อกล่าวว่า “ไม่มีความหวังอีกแล้วที่จะอยู่ในตระกูลเหยา ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเหยาเซียน ถ้าไม่ใช่การต่อสู้ถึงตาย นั่นก็ค่อนข้างดีอยู่แล้ว พวกเขาจะอนุญาตให้บุตรสาวอีกคนจากตระกูลหลู่เข้าไปในครอบครัวของพวกเขาได้อย่างไร แต่…มันน่าเสียดายจริง ๆ กับปิงเอ๋อ”หลู่ซ่งถอนหายใจด้วย“ใช่ น่าเสียดาย ข้าหาบุตรชายของฮูหยินใหญ่ไว้ให้นาง แต่ใครจะรู้ว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้น”เก้อซื่อรีบตีเหล็กขณะที่เหล็กยังร้อนนางจับมือหลู่หยาน นางกล่าวว่า “หยานเอ๋อ เจ้าต้องฟังคำแนะนำของข้า ในอีกไม่กี่วันข้างหน้าหลีกเลี่ยงการออกไปข้างนอกถ้าทำได้ ในอนาคตเจ้าควรหลีกเลี่ยงการวิ่งไปข้างนอก ในปัจจุบันตระกูลหลู่เหลือเพียงเจ้าเท่านั้น หากมีอะไรเกิดขึ้นกับเจ้า ท่านพ่อและข้าจะหมดที่พึ่ง ! ”หลู่ซ่งก็พยักหน้ารับการพูดแบบนี้
ดวงตาของหลู่หยานเป็นประกายนางรอสิ่งนี้ หลู่เหยาและหลู่ปิงได้รับความเสียหายทั้งคู่ ในตระกูลหลู่ ปัจจุบันพวกเขาจำเป็นต้องพึ่งพานางเพียงผู้เดียว !คืนนั้นตระกูลหลู่ไม่สามารถสงบสุขได้แม้ว่าตระกูลเหยาจะดูเหมือนไม่ใส่ใจ แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะไม่คิดถึงเรื่องของหลู่เหยา แต่เฟิงหยูเองไม่ได้ทำอะไรมากมาย เมื่อออกจากคฤหาสน์เหยาแล้ว นางก็พร้อมที่จะกลับไปที่คฤหาสน์ขององค์หญิงจี่อันเพื่
