ีไป นางได้ออกจากพระราชวังไปแล้ว นางไม่แม้แต่จะมองหารถม้าที่รอนางอยู่ นางวิ่งกลับไปที่บ้านของเหยาซื่อทันที แม้ว่านางจะกระอักเลือดจากความอ่อนเพลีย นางก็ไม่ยอมหยุดนางไม่รู้ว่ามีใครไล่ตามนางมาบ้างและนางก็ไม่กล้ามองกลับไปความรู้สึกของอันตรายยังคงวนเวียนอยู่รอบ ๆ คำพูดของพราชายาหยุนยังคงดังก้องอยู่ในหัวของนาง เสี่ยวหยารู้ว่าถ้านางไม่ได้มีใบหน้าเช่นนี้ นางคงไม่สามารถหนีออกจากพระราชวังได้เหยาซื่อยืนยันว่านางเป็นบุตรสาวที่แท้จริงของนาง และนางควรเข้าไปในพระราชวัง นอกจากนี้ยังมีผู้คนจำนวนมากที่พูดสิ่งนั้นกับนาง นางตัดสินใจด้วยตัวเอง แต่หลังจากตัดสินใจอย่างนี้แล้วนางรู้ไหมว่ามันยากแค่ไหนและอันตรายแค่ไหน เสี่ยวหยาคิดกับตัวเองมันคุ้มค่าหรือไม่ ? เมื่อนางก้าวเท้าบนเส้นทางนี้ นางจะสามารถเดินไปจนจบได้หรือไม่ ? นางหนีทั้งหมดได้หรือไม่
ใจของนางเต็มไปด้วยความคิดที่ดุร้ายและนางไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับภาพลักษณ์ที่ประหลาดใจบนท้องถนนอีกต่อไป เสี่ยวหยาวิ่งไปอย่างสิ้นหวัง ในขณะที่วิ่งนางพยายามอย่างที่สุดที่จะมุ่งหน้าไปยังบ้านของนางต่อไป น่าเสียดายหลังจากมองไปรอบ ๆ นางก็ยังหาทางกลับบ้านไม่ได้ในขณะที่หลงทางนางวิ่งเข้าไปชนหน้าอกของใครบางคนนางกรีดร้องด้วยความประหลาดใจเพราะนางไม่สามารถหยุดร่างของนางจากการตีกลับ ขณะที่นางกำลังจะถูกส่งตัวไป นางก็ถูกมือที่แข็งแรงดึงกลับมาเสี่ยวหยาเงยหน้าขึ้นมองและตกตะลึงทันทีว่า “เจ้า
