เองหรือ”บานซูชนกับหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเขานางมีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับเจ้านายของเขา อย่างไรก็ตามเขาจำไม่ผิดระหว่างสองคนนี้แน่นอน ท้ายที่สุดเจ้านายที่เหมาะสมของเขาคือคนที่เขาปกป้องทั้งวันและตลอดทั้งคืน เขาพบกับเสี่ยวหยาในภาคเหนือและเขาสามารถแยกแยะตัวจริงออกจากตัวปลอมได้ทันที เขางุนงงว่าทำไมเสี่ยวหยาวิ่งรอบ ๆ บนถนน ราวกับว่านางกลัวอะไรบางอย่าง ? บานซูถามนางว่า “เจ้าเป็นอะไรไป ? ”เสี่ยวหยาสะดุ้งและความคิดบางอย่างก็ส่งประกายผ่านความคิดของนางแต่นางก็เข้าใจทันทีว่าทุกสิ่งที่นางทำในวันนี้คนอื่นจะต้องไม่รู้ บานซูไม่ควรเข้าไปในพระราชวังในวันนี้ ดังนั้นเขาจะไม่รู้ว่านางไปที่ห้องโถงจาวเหอและได้ยินเรื่องลับ ๆ ที่พราชายา
หยุนพูด ดังนั้นนางจึงสงบลงและเอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อของบานซูขอร้องทั้งนํ้าตาไหล “ท่านฮูหยินเหยาให้ข้าไปร่วมงานเลี้ยงที่พระราชวัง แต่ข้าหาทางกลับไม่ได้ บานซูช่วยไปส่งข้ากลับได้หรือไม่ ? หรือ…เพียงชี้ทางให้ข้าก็ได้”นางไม่กล้าขอมากเกินไปในเรื่องที่เกี่ยวกับบานซู มีความรู้สึกที่ไม่อาจพูดถึงได้เสมอที่สะท้อนอยู่ในใจของเสี่ยวหยานางเคยขอเฟิงหยูเองให้บานซูปกป้องนางและเหยาซื่อ แต่เห็นได้ชัดว่ามันคือบานซูเองที่ปฏิเสธ นางจะพูดอะไรอีก ตอนนี้นางชนเขาบนถนน แล้วมันเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมสำหรับนางแม้ว่าบานซูจะงุนงงแต่ก็ไม่สมควรที่จะถามเสี่ยวหยา ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าและดึงแขนเสื้อออกจากมือของเสี่ยวหย
