เหยาซู่เรียก“ฮูหยิน” ทำให้หลู่เหยาซึ่งกำลังนอนหลับอยู่ในห้องชั้นนอกยิ้มด้วยความพึงพอใจ จากนั้นนางตอบว่า “ท่านพี่มีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่ ? ” ในขณะที่นางพูดนางยังคงได้ยินเสียงฝีเท้าตามทิศทางของนาง พวกมันเบามากเพราะเขาไม่ได้สวมรองเท้า แต่การหายใจของเขาหนักขึ้น ทำให้ห้องทั้งห้องมีบรรยากาศแปลก ๆหลู่เหยาพอใจมากในขณะที่มองเหยาซู่เดินมาที่เตียงของนางนางไม่อนุญาตให้มีคำอธิบายใด ๆ กอดเขาและรีบกลับไปที่เตียงเจ้าสาว เมื่อถอดเสื้อผ้าออกแล้วมันเป็นฉากที่มีเสน่ห์คืนนั้นเหยาซู่รู้สึกราวกับว่าเขามีความฝันอันยาวนานในความฝันนี้เขาเข้าถึงเน้อถึงตัวหลู่เหยาที่เพิ่งแต่งงาน อย่างไรก็ตามมันไม่จริงมาก ด้วยความงุนงงเขารู้สึกลังเลเล็กน้อย แต่ถ้าเขายอมรับการฝืนใจนี้เขารู้สึกว่าเขาปล่อยให้หลู่เหยาลดลง ด้วยความขัดแย้งภายในนี้เขานอนหลับอย่างไม่สบายใจและสั่นมาก เมื่อเขาตื่นขึ้นในตอนเช้าในวันรุ่งขึ้นผ้าปูที่นอนของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเขาเป็นคนที่เงียบขรึมและรู้สึกราวกับว่าเขาไม่ได้นอนเลยเขาคิดว่าทุกอย่างเป็นส่วนหนึ่งของความฝัน แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่ามันเกิดขึ้นจริง เขาหันไปมองหลู่เหยาและเห็นว่านางนอนอยู่บนเตียงใต้ผ้าปูที่นอนบางผืน นางมองเขาด้วยความสำนึกผิด“ท่านพี่ตื่นแล้วหรือ? ” หลู่เหยาตื่นก่อนเขา เสียงของนางค่อนข้างแหบแห้ง และดวงตาของนางก็แดงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่านางร้องไห้ เหยาซู่ต้องการถามสิ่งที่เกิดขึ้นกับนา
