ยูเองช่วยเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้จากไปเฟิงหยูเองรู้ว่ามีเรื่องอื่นอีกแน่นอนแต่ถ้าเฟิงจินหยวนไม่พูด นางก็จะไม่รีบ นางให้บ่าวรับใช้นำชามาด้วยจิบไม่กี่ครั้งนางก็เริ่มคุยกับเฟิงจื่อหรูบทสนทนานี้ไม่มีที่สิ้นสุดเฟิงจินหยวนกลัวว่าเรื่องของเขาจะถูกลืม ดังนั้นเขาจึงเริ่มที่จะกล่าว “อาเอง ข้ามีเรื่องที่ข้าอยากจะถามเจ้า”“เจ้าค่ะ”เฟิงหยูเองหันไปมองเขา “ท่านพ่อต้องการถามอะไร ? ”เฟิงจินหยวนสงบใจลงกล่าวว่า“เจ้าก็รู้ว่าข้าและเหยาซื่อทะเลาะกัน นางต้องการทำร้ายข้า ข้าแค่อยากจะถามว่าอาการบาดเจ็บครั้งนี้… มันยังสามารถรักษาได้หรือไม่”เฟิงหยูเองไม่คิดว่าคำขอของเขาจะเป็นเรื่องนี้แต่หลังจากนึกถึงฉากที่เฟิงจินหยวนเห็นจาวเหลียน นางก็พัฒนาความเข้าใจเล็กน้อยแต่เมื่อนางคิดว่าเพราะสิ่งนี้ ท่าทางของนางก็เย็นชาลงเล็กน้อย นางกล่าวทันทีด้วยน ้าเสียงที่ไม่สุภาพ “ตอนนี้ถ้าท่านพ่อต้องการบุตรชายท่านพ่อก็มี หากท่านพ่อต้องการบุตรสาว ท่านพ่อมี บุตรสาวคนหนึ่งเป็นองค์หญิงและเป็นว่าที่พราชายา บุตรชายก็เป็นลูกศิษย์ของเย่โหร่งด้วย ท่านพ่อยังไม่พอใจอีกหรือ ท่านยังต้องการกระจายเชื้อสายของตระกูลเฟิงอีกหรือ ? ” ในขณะที่พูด นางมองเฟิงจินหยวนด้วยความดูถูกเหยียดหยามและกล่าวว่า “มันช้าไปหรือ ? ”ใบหน้าของจินหยวนเปลี่ยนเป็นสีแดงสดจากสิ่งที่นางพูดนอกจากนี้เขาก็เป็นบิดาของนาง เพื่อให้บุตรสาวของเขาใช้สิ่งต่าง ๆแบบนี้เพื่อเยาะเย้ยเขา เขาจะไม่ร
