การที่พราชายาหยุนต้องการพบเหยาเซียนไม่ได้อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเฟิงหยูเองนางไม่เข้าใจเลยว่าพราชายาหยุนเกี่ยวข้องอะไรกับเหยาเซียนนางถามเหยาเซียนเกี่ยวกับคำถามนี้แต่เหยาเซียนก็ไม่สามารถเข้าใจได้ ความทรงจำเดิมของเจ้าของร่างเดิมสามารถระลึกได้ว่าพระชายาหยุนถูกเฆี่ยนเมื่อนางเข้าไปในพระราชวัง เหยาเซียนได้ช่วยรักษาผิวหนังของพราชายาหยุน แต่ก็ไม่มีอะไรมากกว่านั้น แต่พราชายาหยุนดูเหมือนจะมีความคิดอื่น ๆ บางอย่างที่ทำให้เฟิงหยูเองมองไปข้างหน้าตลอดเวลาโดยไม่รู้ว่ามันคืออะไรตอนนี้พราชายาหยุนหยิบยกขึ้นมานางก็คิดอย่างจริงจังแล้วถามอย่างรอบคอบว่า “เสด็จแม่ อภัยที่อาเองต้องถาม แต่การที่เสด็จแม่จะพบท่านปู่ของข้า จะทำให้เสด็จพ่อไม่พอใจถ้าเสด็จพ่อรู้หรือไม่เจ้าคะ ? ”จากนั้นพราชายาหยุนก็ตกตะลึงแล้วก็ตอบโดยตระหนักว่าเด็กคนนี้มีแนวโน้มที่จะเข้าใจผิดนางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ “ชายชราและเหยาเซียนเป็นเพื่อนกัน แต่สำหรับข้า เขาเป็นแค่ผู้อาวุโส มีอะไรที่ชายชราคนนั้นจะไม่พอใจ ชายชราจะคิดมากขนาดนั้นเลยหรือ ? ”เฟิงหยูเองได้ยินนางพูดอย่างนี้และสงบลงแต่นางก็ยังคิดอยู่เล็กน้อย และกล่าวว่า “การพบท่านปู่ก็ดี แต่เสด็จแม่ยังต้องติดตามเสด็จพ่อกลับไปที่พระราชวัง เสด็จแม่ก็รู้ว่าตระกูลเหยากำลังฉลองกันอยู่ ข้ากลัวว่าคฤหาสน์จะยุ่งมากในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องรอจนกว่าภรรยาที่เพิ่งแต่งงานไปเยี่ยมบ้านเก่าขอ
