งนางหลังจากนี้3 วัน ก่อนที่สิ่งต่าง ๆ จะสงบลง เมื่อถึงเวลานั้นอาเองจะพาท่านปู่เข้ามาในพระราชวังเพื่อพบเสด็จแม่ ได้หรือไม่เจ้าคะ ? ”พราชายาหยุนไม่ได้ตอบและไตร่ตรองสักพักนางเพียงพยักหน้า“ลืมมันไปซะ ข้าจะกลับพระราชวัง” เมื่อสิ่งนี้ถูกกล่าวแล้ว ภาพลักษณ์ของความเฉยเมยก็หายไปเล็กน้อยและถูกแทนที่ด้วยภาพลักษณ์ที่เหมือนกับตอนที่เฟิงหยูเองไปเยี่ยมตำหนักศศิเหมันต์ พระราชวังในอดีตพราชายาหยุนไม่ใช่คนที่ไม่เข้าใจภาพรวมที่ใหญ่กว่านี้ตอนนี้นางไม่ได้อยู่ในพระราชวังแล้ว ฮ่องเต้ก็ตามนางมาที่ตำหนักจุน หากมีบางอย่างเกิดขึ้นในราชสำนัก นี่ไม่ใช่ความรับผิดชอบที่นางสามารถทนได้ แม้ว่านางจะไม่สนใจอาณาจักรนี้ แต่นางก็ยังต้องคิดถึงองค์ชายทั้งสองเมื่อนางตัดสินใจพราชายาหยุนก็ไม่รอต่อไป นางเป็นคนร่าเริงและยืนขึ้นทันที หลังจากดื่มชาถ้วยสุดท้าย นางก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วกล่าวกับเฟิงหยูเองว่า “ส่งข้ากลับพระราชวัง ! ”เฟิงหยูเองรีบไปที่ด้านข้างของนางเพื่อสนับสนุนนางนำนางออกไปทีละก้าว บ่าวรับใช้ข้างนอกมีความมั่นใจว่าเฟิงหยูเองจะสามารถโน้มน้าวพราชายาหยุนให้กลับไปที่พระราชวังได้ พวกนางไม่แปลกใจและเดินตามมาอย่างเงียบ ๆ พวกนางทั้งหมดดูสง่างามและสงบ เพราะพวกนางเป็นบ่าวรับใช้ในพระราชวังที่เคยอยู่ตำหนักศศิเหมันต์พราชายาหยุนออกมาแม้ว่านี่จะเป็นไปตามที่คาดหวัง แต่ก็ไม่คาดคิดเช่นกัน เหตุผลที่มัน “คาดไม่ถึง” ไม่ใช่ว่านางไม่ต้อง
