การกลับไปแทนที่จะเป็นเช่นนั้นนางอยากจะปรากฎตัวต่อหน้าฮ่องเต้เช่นนี้ดวงตาของฮ่องเต้จ้องมองไปข้างหน้าถ้ามีคนกล่าวว่าเขาเคยมีแต่ความรู้สึกทางอารมณ์ในช่วงก่อนหน้านี้ เขารู้สึกมีความสุขอย่างมากในครั้งนี้ ยิ่งไปกว่านั้นมันเป็นเวลากลางวัน วันนั้นชัดเจนว่ามีฝนตกในตอนเช้า แต่ตอนนี้มันชัดเจนกับดวงอาทิตย์ส่องแสงในท้องฟ้า มันส่องหน้าพราชายาหยุนทำให้ฮ่องเต้จ้องมองพราชายาหยุนมองเขาแล้วแค่นเสียง“เหอะ” ด้วยความรังเกียจแล้วกล่าวว่า “เจ้าไม่ได้บอกให้ข้ากลับไปที่พระราชวังหรือ ? เจ้าจะไปหรือไม่ ? หากเจ้าจำข้าไม่ได้ ให้กลับไป”จางหยวนจู่โจมฮ่องเต้อย่างรวดเร็วจากนั้นยิ้มและกล่าวว่า“พราชายาหยุนนั้นพูดถูกต้อง เราจะรีบกลับไป” เมื่อเห็นว่าฮ่องเต้ยังคงแสดงออกอย่างน่าตกใจ เขาจึงบีบมือของฮ่องเต้ด้วยความโกรธด้วยมือที่ซ่อนไว้ที่แขนเสื้อกว้างของเขา ความเจ็บปวดทำให้ฮ่องเต้กระโดดขึ้นมา และในที่สุดก็ได้ยินจางหยวนกล่าวว่า “พราชายาหยุนกำลังรอให้ฝ่าบาทพานางกลับไปที่พระราชวังด้วยตัวเองพะยะค่ะ ! ”ข่าวดีนี้ระงับความเจ็บปวดจากการถูกบีบมือฮ่องเต้ลืมความเจ็บปวดทันทีและเอื้อมมือออกไปรับมือพราชายาหยุนจากเฟิงหยูเองเป็นผลให้นางแสดงท่าทีเย็นชา นางเริ่มเดินออกไปอย่างไม่คาดคิดฮ่องเต้ทำได้เพียงตามหลังนางเหมือนเป็นทหารที่ต ่าต้อย แต่เขาก็เป็นทหารที่ต ่าต้อยที่มีความสุขมากทุกคนมองตามฮ่องเต้และพราชายาหยุนขณะที่ทั้งสองขึ้นไปในรถม้าของราช
