งการ”ใครจะรู้ว่าพราชายาหยุนจะไม่สนใจเรื่องนี้เลยนางพูดเพียงส่วนหนึ่งของคำพูดของเขา “ไม่ใช่ว่าเจ้าไม่ต้องการออกไปข้างนอกหรือ ?เจ้ากำลังบอกว่าเจ้าต้องการออกไปข้างนอก ? ”ฮ่องเต้ตกใจและโบกมือของเขาซ ้าๆ “ไม่ๆ ข้าไม่อยากออกไปไหน เปี้ยนเปี้ยนเจ้าก็รู้ว่าข้าไม่สามารถทนคิดถึงเจ้าได้ ข้าต้องการที่จะมองเจ้าอีก ทำไมข้าต้องออกไปข้างนอก ? ”พราชายาหยุนกล่าวอย่างเย็นชา“มองอย่างอิสระหรือไม่”ฮ่องเต้ไม่สามารถตอบโต้ได้หากเขาไม่ได้มองอิสระ มันจะเป็นอะไรอีก ? เขาต้องใช้เงินเพื่อมองหรือไม่ ?จากนั้นเขาก็ได้ยินพราชายาหยุนกล่าวว่า“เจ้าซ่อมแซมตำหนักศศิเหมันต์ได้อย่างไร ? ”ในที่สุดเมื่อมีเรื่องที่จะพูดคุยฮ่องเต้สงบลง อย่างน้อยที่สุดมีเรื่องที่จะพูดคุย เขาจะไม่ถูกไล่ออกจากรถม้า เขาขยับก้นอย่างระมัดระวังเล็กน้อย ไม่ว่าในกรณีใดขาที่ถูกเคลื่อนย้ายออกจากรถจะถูกดึงกลับเข้าไปด้านใน พราชายาหยุนเห็น แต่ไม่ได้พูดอะไร จากนั้นเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วกล่าวว่า “ตำหนักศศิเหมันต์นั้นถูกไฟไหม้อย่างรุนแรง เรา… ข้าคิดอยู่แล้วว่าจะสร้างใหม่ได้ มันจะถูกสร้างใหม่ตามที่เจ้าต้องการ เพียงแค่บอกคนสร้าง เจ้าสามารถมีทุกสิ่งที่เจ้าต้องการสร้าง ราชวงศ์ต้าชุนร ่ารวยและไม่ขาดเงิน”พราชายาหยุนรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย“ข้าได้ยินฮั่วเอ๋อพูดว่าเจ้ากำลังจ่ายเงินเพื่อซ่อมแซมตำหนักศศิเหมันต์เอง”ฮ่องเต้หัวเราะ“แน่นอน ! แต่นั่นเป็นเพียงการเริ่มต
