งรวดเร็วในขณะที่หลู่เหยาก็ สามารถสงบลงได้เล็กน้อยโดยมีเหยาซูปลอบโยนนางอย่างไร ก็ตามนางก็ตัดสินใจที่จะเริ่มโจมตีครั้งแรกโดยวิ่งไปพูดกับเฟิงหยู เอง “เรื่องของพี่ชายของข้าเจ้าต้องอธิบายกับข้า ! ”เหยาซูโกรธหลู่เหยาเป็นครั้งแรกแล้วกล่าวเสียงดังว่า “ทำไม เจ้าถึงยังไร้เหตุผล ? พี่ชายของเจ้าตายอย่างกะทันหัน แต่มัน เกี่ยวข้องกับอาเองอย่างไร ? ท่านพ่อส่งคนไปนำเจ้าเมืองมาแล้ว ข้า เชื่อว่าเจ้าเมืองจะสามารถค้นหาความจริงของเรื่องนี้ได้”เหยาซูไม่เคยโกรธหลู่เหยาเลยนี่เป็นครั้งแรกและหลู่เหยาก็ รู้สึกงงงวยกับเสียงตะโกนนี้ นางไม่สามารถเชื่อได้ว่าคนที่พูดแบบนี้ คือเหยาซูที่ปฏิบัติต่อผู้คนอย่างอ่อนโยน เมื่อนางตอบสนอง น้ำตาก็ เริ่มไหลอีกครั้งและทำให้ผู้คนรู้สึกสงสารเหยาซูไม่รู้ว่าเขาควรทำอะไรชั่วขณะในขณะนี้แม่นมของหลู่เหยากล่าวกับเหยาซ้ำว่า”นายน้อยอย่า โกรธเลยเจ้าค่ะ คุณหนูรู้สึกกังวลเช่นกัน มันเป็นความเจ็บปวดของพี่ ชายของนางที่ทำให้นางพูดสิ่งที่ไม่เหมาะสมเช่นนั้น คุณหนูมีเพียง ท่านเท่านั้นหลังจากแต่งงานกับท่าน ท่านต้องไม่ช่วยคนนอกใน ขณะที่เพิกเฉยเรื่องนี้เจ้าค่ะ!”เฟิงหยูเองเกือบหัวเราะออกมาดังๆ แม่นมให้ความช่วยเหลือที่ดี จริง ๆเหยาซูรู้สึกอ่อนโยน แต่คำเหล่านี้ทำให้คทามโกรธของเขา สว่างขึ้นแน่นอนว่าเมื่อแม่นมพูดเสร็จพวกเขาได้ยินหยาซูกล่าวด้วย ความโกรธว่า “เจ้าเรียกใครว่าคนนอก ? อาเองเป็นลูกพี่ลูกน้องของ
