ข้า นางไม่ใช่คนนอก ! ”แม่นมไม่รู้ว่านางควรพูดอะไรหลังจากถูกตะโกนใส่นางเริ่ม ร้องไห้กับหลู่เหยาขณะที่มองศพของหลู่โชวในเวลานี้เฟิงหยูเองก็ออกเดินอีกครั้งมันไม่ได้มีต่อหลู่เหยา แต่ กลับไปหาบ่าวรับใช้อ้วน ขณะที่นางจับมือขวาของนางแล้วถูมันด้วย ฝ่ามือของนาง “ข้าเห็นว่าเจ้าที่อยู่ข้างเจ้านายของเจ้า เจ้าไม่ได้พูด เร็วเกินไปเมื่อคิดถึงเรื่องนี้เจ้าเป็นคนที่เชื่อฟังมาก”บ่าวรับใช้รู้สึกตกใจแล้วกล่าวอย่างอายๆ ว่า “ขอบคุณสำหรับ คำชมเจ้าค่ะ”อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองส่ายหัวของนาง”มันไม่อาจถือได้ว่า เป็นคำชมโดยปกติแล้วสุนัขที่กัดจะไม่เห่า” คำที่ออกมานั้นทำให้ ทุกคนฟังหยุดไม่มีใครคิดว่าองค์หญิงก็จะพูดอะไรที่ไม่สุภาพ แต่ มันชัดเจนมากว่าเฟิงหยูเองยังพูดไม่จบ นางจับมือทั้งสองของบ่าว รับใช้แล้วมองอย่างระมัดระวัง ในขณะที่มองนางกล่าวว่า “ใครจะรู้ ว่าเจ้าใช้แรงงานเท่าไหร่ในตระกูลหลู่ เมื่อมองมือของเจ้ามันหยาบ กร้านแค่ไหน มันช่างน่าเวทนาจริง ๆ ”หลังจากพูดแบบนี้นางก็ปล่อยมือของบ่าวรับใช้และไม่สนใจ นางนางมองไปที่หลู่เหยาและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ความรู้สึกลึกซึ้ง ระหว่างพี่น้อง? แต่พวกเขาลึกซึ้งกันแค่ไหน ? ”หลู่เหยาตกใจและใบหน้าของนางก็ซีด“อย่ากลัวเลย”เฟิงหยูเองกล่าวว่า “ข้าไม่กินคน ข้าไม่สนใจว่า ใต้เท้าหลู่ต้องการทำสิ่งสกปรกมากแค่ไหน แต่เมื่อเจ้าแต่งงานกับ ตระกูลเหยาเจ้าควรรับผิดชอบต่อการกระทำของเจ้า วันนี้ข้าไม่ได
