งดัง “ไร้สาระที่สุด ! ”องค์ชายรองเห็นด้วยและกล่าวว่า“บ่าวรับใช้ของตระกูลหลู่ เจ้าบ้าไปแล้วหรือ ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าการใส่ร้ายองค์หญิงเป็นความผิดประเภทใด ?”แม่นมก็ดร้ายกล่าวด้วยเสียงสั่น”แต่ถ้า… ถ้าเป็นเรื่องจริงละเจ้า คะ ? ”“ท่านพี่! ” เมื่อแม่นมพูดเสร็จเสียงกรีดร้องดังมาจากทางเรือน หอทันทีหลังจากนั้นมีหญิงสาวคนหนึ่งสวมชุดแต่งงานสีแดงพุ่งเข้า มา ถ้าไม่ใช่หลู่เหยา จะเป็นใครจะไปได้เหยาซ่เดินไปหานางโดยไม่รู้ตัวหลู่เหยาวิ่งไปหาเขาและเหยา ซ่สนับสนุนนาง อย่างไรก็ตามนางจ้องมองไปที่ศพ น้ำตาเริ่มไหล ออกมาไม่สามารถควบคุมได้“ท่านพี่! ” นางรีบวิ่งไปข้างศพแล้วร้องไห้ นางตะโกนเสียงดัง “ท่านพี่ใครช่างโหดร้ายขนาดนี้ ? ใครที่ฆ่าท่าน ? ท่านพี่! ท่านรีบ กลับจากนอกเมืองเพื่อมางานแต่งงานของข้า หยกหรูอี้ที่ท่านส่งให้ เรายังไม่ได้ส่งให้สามีของข้า แต่ท่านตายไปแล้ว ! ท่านพี่ ! อย่า ทำให้ข้ากลัว ลืมตาของท่านดูข้า ข้า เหยาเอ่อ ! ข้าเป็นน้องสาวที่ท่านรักใคร่มาตลอดชีวิต! ท่านพี่ !”เสียงร้องของหลู่เหยานั้นจริงใจทำให้บรรดาฮูหยินและคุณหนู ร้องไห้ตามนางเหยาซูปลอบนางจากข้างๆ “เหยาเอ๋อ อย่าพลายสุขภาพของ เจ้า ลุกขึ้นเร็ว”“สามี! ” หลู่เหยาเริ่มขอร้องต่อหน้าเหยาซ”สามีต้องให้ควา) เป็นธรรมกับท่านพี่นะเจ้าคะ ! ท่านพี่เสียชีวิตในคฤหาสน์เหยา ต้องไม่เพิกเฉยต่อสิ่งนี้นะเจ้าค่ะ!”เหยาซูรู้สึกเศร้าใจกับหลู่เหยาแต่เหยาจิงจุนไม่ชอบ
