ายเก้าและองค์หญิงจีอันมาส่งตัวนางที่ตำหนัก พวกเขาบอกพวก เราว่าเราต้องปฏิบัติต่อนางราวกับว่านางเป็นบรรพบุรุษที่เคารพนับถือ และเราต้องทำตามสิ่งที่นางพูด เราไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ หากนางต้องการวางแผนกบฏ เราจะต้องช่วยนางขอรับ” บ่าวรับใช้คนนี้ สับสนมาก “แท้จริงแล้วนางผู้นี้เป็นใครพะยะค่ะ ? องค์ชายทรงเห็น หรือไม่ว่านางทำให้ตำหนักแห่งนี้ดูเป็นอย่างไรพะยะค่ะ ? บ่าวรับใช้ ของเราต่างก็เป็นห่วงว่าถ้าองค์ชายไม่กลับมาในเร็ววัน และมีวันหนึ่ง ที่นางบอกว่านางต้องการที่จะก่อกบฏ เราจะต้องช่วยนางหรือไม่ ? ”ซวนเทียนฮั่วตอบโต้ด้วยใบหน้า”ใช่ เจ้าจะต้องช่วยนาง ไม่ใช่ ว่าพวกเขาบอกว่านี่เป็นบรรพบุรุษที่น่าเคารพนับถือ“หืม?”คนใช้งงงวย นางยังเด็กมาก แต่นางเป็นบรรพบุรุษที่น่า นับถือซวนเทียนหัวโบกมือของเขา”ลืมมันซะ ตราบใดที่นางมีความ สุข นางสามารถทำสิ่งที่นางต้องการ ! แค่ทนอีกหน่อย ข้าจะเข้าไป ที่พระราชวังเพื่อรายงานก่อน”เมื่อเห็นว่าซวนเทียนฮั่วจะเข้าไปในพระราชวังบ่าวรับใช้จึงไม่ สามารถหยุดเขาได้ เขาก้าวไปข้าง ๆ แต่ก่อนที่ซวนเทียนฮั่วจะหัน กลับไป เสียงตะโกนดังมาจากด้านหลัง “ฮั่วเอ่อ ! “ตามมา สายลม อันหอมหวนลอยไปในอากาศเขาหันหลังกลับมาเท่านั้นเช่นเดียวกับที่เขายึดมั่นในตัวเองเขา เห็นคนสวมชุดสีขาว ร่างกายทั้งหมดของเขาถูกโอบกอด แขนโอบรอบคอของเขาค่อนข้างแน่น“ฮั่วเอ๋อ! ในที่สุดเจ้ากลับมาแล้ว ! ข้าคิดถึงเจ้ามาก ! ”ซวนเทีย
