วานนี้ ข้าเป็นเพื่อนบ้านของเจ้า เจ้านายแห่งคฤหาสน์เฟิง ! ”ใบหน้าของจาวเหลียนนั้นเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองเขาเหวี่ยง แขนของเขาซ้ำ ๆ แต่ก็หยุดไม่ให้เตะ ปากของเขาก็ไม่ได้พักเช่นกัน “เจ้าเป็นคนขี้โกงงั้นหรือ ? เจ้าไร้ยางอายใช่หรือไม่ ? มีเพื่อนบ้าน นับไม่ถ้วน แต่ทำไมเจ้าเป็นคนเดียวที่เข้ามาใกล้เหมือนสุนัขไร้ ยางอาย ? ฮะ ! ทุกคนดู คนผู้นี้น่ารังเกียจเกินไปหรือไม่ ? ”ปราชาชนรอบข้างพยักหน้าทุกคนชี้ไปที่เฟิงจินหยวน เขาน่า ขยะแขยงเกินไปเฟิงหยูเองยังรู้สึกว่าเขาน่าขยะแขยงเกินไปและนี่ก็อยู่ตรงหน้าคฤหาสน์ขององค์หญิงของนาง เรื่องนี้ทำให้นางไม่รู้ว่านางควรจะกลับไปที่คฤหาสน์ของนางหรือไม่วังซวนกล่าวว่า”เราจะกลับไปรอที่คฤหาสน์เหยาดีกว่าเจ้าค่ะ เราสามารถให้บานซูกำจัดคนออกไปได้”นางรู้สึกว่าสิ่งนี้ดีและกำลังจะออกไปอย่างไรก็ตามนางได้ยิน เสียงจาวเหลียนก็ตะโกนว่า “เสี่ยวหยา ! ”นางเผชิญกับปัญหานางยังคงก้าวช้าเกินไป (อย่างไรก็ตามเฟิงจินหยวนไม่รู้ว่าเสี่ยวหยาคือใครเขายังคงจับ จาวเหลียนไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ผู้หญิงคนนี้เป็นสิ่งเดียวที่มีอยู่ใน โลกของเขา แม้ในความฝันของเขาเขาไม่เคยคิดว่าเขาจะได้พบกับ ผู้หญิงคนนี้หลังจากที่หลับตา จินหยวนรู้สึกว่าสวรรค์นี้ถูกจัดขึ้น อย่างแน่นอน มันเป็นเด็กเซียนฮ่องเต้ที่มอบเทพธิดาที่สืบเชื้อสาย ของเขาลงมาสู่อาณาจักรมนุษย์เพื่อแก้ไขชีวิตอันหายนะของเขาแต่เมื่อเขาหันหลังกลับเขาพบว่ามีผ
