ยดหยาม “ทหารยามของข้าบอกท่านว่าข้าอยู่ที่คฤหาสน์เหยาใช่หรือไม่ ? ทำไมท่านไม่ไปหาข้าที่คฤหาสน์เหยา ? รออยู่ข้างนอกตลอดทั้งคืน เจ้ายังมีเวลาที่จะยุ่งกับหญิงสาวที่อ่อนน้อมถ่อมตน ทำให้ข้าอับอายขายหน้าจนไม่เหลือชิ้นดี”หลังจากพูดจบนางก็สะบัดแขนของนางแล้วหันไปรอบๆ ดึงจาว เหลียนไปด้วยจาวเหลียนมาหานางเพื่อไปเดินเล่นสถานการณ์นี้เป็นอย่างที่ เขาต้องการ ก่อนออกเดินทางเขาไม่ลืมที่จะหันหลังกลับและมองไป ที่จินหยวนทิ้งไว้เบื้องหลัง “เพื่อนบ้าน ข้าจะยกโทษให้เจ้าเพื่อเห็น แก่เสี่ยวหยา หากยังมีอีกครั้งอย่าโทษข้าที่จะตัดมือของเจ้าทิ้ง” ( เฟิงจิ้นหยวนยืนสั่นอยู่กับที่และคิดกับตัวเองว่าทำไมผู้หญิงที่ เฟิงหยูเองคบหาสมาคมถึงมีนิสัยแบบนี้? แต่หลังจากที่คิดเกี่ยวกับ เรื่องนี้ รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเขาโดยไม่รู้ตัว เขาเคยอยู่กับผู้ หญิงทุกแบบมาก่อน แม้กระนั้นก็ไม่เคยมีใครเป็นแบบนี้ หากเขา สามารถเอาชนะนางได้ นั่นจะเป็นความสุขที่สุดในชีวิตของเขาเมื่อนึกถึงเรื่องนี้เขาก็รู้สึกมั่นใจมากขึ้นที่จะรอเฟิงหยูเองต่อไป นางจะต้องกลับมาที่คฤหาสน์ของนางในไม่ช้าก็เร็ง ดูเหมือนว่านาง และคนงามนั้นสนิทกันมาก gเมื่อคิดเกี่ยวกับมันการเดินทางครั้งนี้ไม่ ได้ไร้ประโยชน์เฟิงจินหยวนนั่งลงตรงหน้าคฤหาสน์ขององค์หญิงทหารของจักรพรรดิได้แต่ชื่นชมหนังหน้าของคนผู้นี้ พวกเขาแต่ละคนกำลัง คิดว่าคนผู้นี้เป็นอดีตเสนาบดีงั้นหรือ หากจะพูดอะไรที่ไม
