าดที่ใคร ๆ ต่างก็รุมล้อม แต่ผู้หญิงที่เขาหมายตาไว้ ก็ยากนักที่จะมีพลาดไป
แน่นอนว่าต้องยกเว้นเจียงหลานหยวน เพราะการปรากฏตัวของหัวเฉียวนั้นเป็นเรื่องที่ไม่คาดคิด
ในตอนนี้ ทั้งฮั่วหัวฉวีและบอดี้การ์ดของเขายังคงทำใจไม่ได้กับเรื่องของเจียงหลานหยวน แล้วตอนนี้บังเอิญมาเจอกับสาวน้อยที่ห้าวหาญอย่างไป๋ปิงเข้าอีก
ต่างฝ่ายจึงต่างก็ไม่ยอมกัน
ซู่!
ไป๋ปิงไม่ใช่คนที่ยอมให้ใครมาด่าได้ เธอไม่รอช้าแม้แต่วินาทีเดียว ไวน์แดงในมือก็ราดรดใส่คนตรงหน้าทั้งสองคนที่น่ารังเกียจราวกับว่ามันเป็นแค่น้ำเปล่า
ในชั่วพริบตา ทั้งสองคนก็เปียกโชกไปทั้งตัว
ความวุ่นวายตรงนี้ดึงดูดให้ผู้คนแถวนั้นหยุดยืนดู
“แก! กล้าดียังไงมาราดเหล้าใส่เจ้านายฉัน! ฉันจะจับแกแก้ผ้าเดี๋ยวนี้เลย!”
เมื่อเห็นดังนั้น บอดี้การ์ดก็เหมือนกับได้กินเลือดเข้าไป รีบพุ่งเข้าไปบีบแขนอันบอบบางของไป๋ปิงไว้แน่น
“แก… ปล่อยนะ! ไอ้คนลามก!”
“ปล่อยฉันนะ! ไอ้หน้าไม่อาย!”
ไป๋ปิงถูกชายฉกรรจ์จับแขน ใบหน้าสวยหวานในที่สุดก็เผยความรู้สึกออกมา
แววตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว มือเล็ก ๆ อีกข้างทุบตีไปที่อกของชายฉกรรจ์ราวกับสายฝน
ไป๋ปิงพยายามต่อต้านอย่างสุดกำลัง
ทว่าเบื้องหน้าชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ เธอกลับดูเหมือนเด็กน้อยที่กำลังงอแง ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง
“ตีเข้ามาเลย ยิ่งเธอตี ฉันก็ยิ่งไม่ปล่อย”
ชายฉกรรจ์แสยะยิ้มอย่างยียวน เขามองไป๋ปิงโดยปราศจากความเห็นใจแม้แต่น้อย
“หมาบ้าน
