ที่ระบายความรู้สึกที่เกี่ยวข้องกับบุตรสาวของนางวันนี้การปรากฏตัวของเสี่ยวหยานั้นเทียบเท่าในการนี้ในเซลล์ มารดาในตัวของเหยาซ่อมันเป็นเช่นนั้นที่ความรักของมารดาของ นางนั้นยากที่จะหยุดนางหยุดบ่าวรับใช้ทั้งสามคนและบอกพวกห่งว่าไม่จำเป็นตาม จากนั้นนางก็เริ่มเดินไปที่ศาลาเล็ก ๆ อย่างช้า ๆ เมื่อนางเข้าใดจะได้ นิดหน่อยนางสามารถได้ยินเหยาซื่อพูดกับเสี่ยวหย่า “ข้าจำได้ว่าเจ้าไม่ชอบกินเห็ดในตอนแรก แต่หลังจากถูกส่งไปที่ภูเขาแล้วไม่มีอาหารอื่น ๆ เลยในเวลานั้นข้าไม่รู้จะทำอย่างไร คนที่นิสัยดีใน หมู่บ้านให้ซักเสื้อผ้าให้เพื่อแลกกับอาหาร อย่างไรก็ตามข้าลงเอย โดยทำลายเสื้อผ้าของพวกเขาในขณะที่ซักพวกมัน ต่อมาคนอื่นส่ง งานเย็บปักมาให้ข้า และข้าก็ปักเข็มแทงมือของตัวเองจนผ้าเปื้อน เลือด ในตอนท้ายข้าไม่สามารถเย็บได้แม้แต่ชิ้นเดียว ไม่มีใครมา ช่วยเราทีละน้อย เจ้าถูกทิ้งไว้โดยไม่มีทางเลือกอื่น ไม่มีการสูญเสีย ที่เจ้าได้เรียนรู้จากท่านปู่มาก่อน เจ้าบอกว่าเจ้าจำเห็ดและผักป่าได้ ดังนั้นเจ้าจึงออกไปบนภูเขาด้วยตัวเอง เจ้าจะตื่นแต่เช้าทุกวันแล้ว ออกเดินทาง เจ้าจะกลับเมื่อท้องฟ้ามืดเท่านั้นเมื่อเจ้ากลับมา เจ้าจะ นำตะกร้าที่เต็มไปด้วยเห็ดกลับมาเสมอ อย่างน้อยก็พอสำหรับพวก เราสามคนที่จะกินเป็นเวลาครึ่งเดือน”เสี่ยวหยามองเหยาชื่อด้วยรอยยิ้มทุกครั้งที่เหยาซื่อพูดจบแล้ว นางก็พยักหน้าแล้วพูดว่า “วันนั้นช่างขมขึ้นมากเจ้าค
