่ะ” /เหยาชื่อกล่าวต่อ”การพูดถึงชีวิตบนภูเขาในเวลานั้น เราไม่รู้ ด้วยซ้ำว่าจะจุดไฟยังไง มันเป็นเพื่อนบ้านของเราที่สอนเราถึงวิธีเริ่ม จุดไฟ แม้แต่เตาไฟก็เป็นของพวกเขา โชคดีจริง ๆ ที่แม่รองอันของ เจ้าเอาเงินใส่ไว้ในถุงเสื้อของจอหรูก่อนที่เราจะจากไป ไม่ว่า อย่างไรก็ใช้มันซื้อผ้าห่มให้เราและให้เราซ่อมแซมบ้านหลังเล็ก ๆ ที่ ต่ำต้อยจนฝนไม่รั่ว ต่อมาเจ้าใช้เห็ดครึ่งตะกร้าเพื่อแลกกับชามและช้อน สิ่งนี้ทำให้เรามีชีวิตที่ดีขึ้นเล็กน้อย”ยิ่งเหยาซื่อพูดนางยิ่งมีอารมณ์มากขึ้นเท่านั้น นางไม่ได้ซ่อนรูป ลักษณ์ความทรงจำของนาง ปกติแล้วช่วงเวลาที่ใช้ชีวิตในภูเขาเป็น ช่วงเวลาที่ลำบากที่สุด อย่างไรก็ตามการมองย้อนกลับไปในตอนนี้ ทำให้นางยิ้มได้เฟิงหยูเองได้ยินนางกล่าวว่า”ต่อมาผู้คนในหมู่บ้านเห็นเรา เพลิดเพลินกับเห็ด และอยากจะเข้าไปในภูเขาเพื่อเก็บเห็ด แต่พวก เขารู้ได้อย่างไรหลังจากกินเห็ดที่พวกเขาเก็บมา พวกเขาจะถูกพิษ และมันก็เป็นอาเองที่ใช้สมุนไพรที่พบในภูเขาเพื่อรักษาพวกเขา จากนั้นเจ้าสอนพวกเขาว่าควรรับประทานเห็ดแบบไหน แต่เมื่อเคย ถูกงูกัด ใคร ๆ ก็จะต้องระวังแม้แต่เชือกธรรมดา ดังนั้นจึงไม่มีใคร อยากกินสิ่งเหล่านั้นอีกเลย นั่นเป็นเหตุผลที่พวกเราสามคนกินเห็ด มากมายในช่วงหลายปีที่ผ่านมา”ขณะที่นางพูด นางกล่าวซ้ำอีก ครั้ง “แต่เจ้าไม่ชอบกินเห็ด ดังนั้นจือหรูกับข้าได้กินมาที่ 9 จ้ากิน แค่ต้มผักป่า หลายปีที่ผ่านม
