าเจ้าผอมมาก” –เป็นครั้งคราวที่เสี่ยวหยาไม่รู้ว่าควรตอบกลัชเช่นไรและได้แต่ ยิ้มได้ในขณะที่พูดเบาๆ ว่า “ใช่แล้วเหยาชื่อไม่ได้ตำหนินางนางมองเสี่ยวหยาศยแล้วครั้งเล่า ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความพึงพอใจ “นี่คือบุตรสาวของข้า ข้ารู้สึกว่าบุตรสาวของข้าออกไปเล่นเท่านั้นและจะมีวันหนึ่งที่นางกลับ มาน่าเสียดายที่จื่อหรูไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่อย่างนั้นเขาจะมีความสุขที่ได้ เห็นเจ้าอย่างแน่นอน หลังจากกลับมาที่เมืองหลวงมานานแล้ว เขายัง ไม่ได้ไปหาพี่สาวของเขาเลย”ในขณะที่เหยาซื่อพูด,เสี่ยวหยาเห็นว่าเฟิงหยูเองหยุดอยู่ข้าง นอกศาลาเล็ก ๆ ใบหน้าของนางดูสับสนขณะที่นางมองไปที่เฟิงหยูเองเหยาชื่อกำลังจับตามองเสี่ยวหยาอย่างใกล้ชิดการเคลื่อนไหว เล็ก ๆของนางสังเกตเห็นได้ทันที จากนั้นนางก็ตกใจและหันไปรอบๆ ตามสายตาของเสียวหยา ที่นั่นนางเห็นเฟิงหยูเองในขณะที่สายตาของพวกเขาประสานกันเพิ่งหยูเองสามารถ เห็นความกลัวในดวงตาของเหยาชื่ออย่างชัดเจน หัวใจของนางเริ่ม รู้สึกไม่สบายใจ มารดาของนางกลัวนางจริง ๆ สถานการณ์แบบนี้ เป็นแบบไหน ?โชคดีที่เหยาชิหายกลัวอย่างรวดเร็วแม้กระนั้นมันก็ถูกแทนที่ ด้วยความไม่คุ้นเคยและสงบสุขอย่างเห็นได้ชัดเหยาชื่อยืนขึ้นแล้วนำเสี่ยวหยาไปทางเฟิงหยูเองในขณะที่เดิน นางยิ้มแล้วกล่าวว่า “อาเอง เจ้ายังไม่ได้พบกับองค์หญิงใช่หรือไม่ ? มาทักทายนาง นี้คือองค์หญิงจีอัน ในอนาคตนางจะเป็นพราชายา ขององค์ชายเก้า”เสี่ย
