วหยาไม่รู้ว่านางควรทำอะไรอย่างไรก็ตามนางได้ยินเฟิงห ยูเองกล่าวว่า “ท่านฮูหยินบอกให้เจ้าคำนับ ดังนั้นจงคำนับ”เสี่ยวหยารู้สึกไร้ประโยชน์และได้แต่ทำตามที่เฟิงหยูเองพูด เท่านั้นโดยกล่าวว่า”เด็กหญิงผู้ต่ำต้อยคนนี้คารวะองค์หญิงเจ้าค่ะ” เมื่อนางยืนขึ้นความสับสนในดวงตาของนางก็ยิ่งเด่นชัดยิ่งขึ้น นาง ต้องการให้เฟิงหยูเองอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างแท้จริง ในสายตาของ เสี่ยวหยา เหยาชื่อในปัจจุบันเป็นเหมือนหรูหลี่เฉิง นางชัดเจนในทุกสิ่งแต่นางก็สับสนกับคนที่อยู่ใกล้ที่สุด ( เฟิงหยูเองมองที่เหยาชื่อและถามอย่างแผ่วเบาว่า”ท่านฮูหยิน เหยามีเวลามาวันนี้ได้อย่างไร ตั้งแต่กลับมาจากทางเหนือข้าไม่ได้มี โอกาสไปเยี่ยมท่านฮูหยิน ข้าหวังว่าท่านฮูหยินเหยาจะยกโทษให้ข้า”เหยาชื่อไม่คิดว่าเฟิงหยูเองจะพูดแบบนี้กับนางแต่มองก็พอใจ กับท่าทางเช่นนี้มาก นางจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่มีปัญหา เจ้างาน เยอะแค่คิดถึงข้าก็ดีมากแล้ว”เฟิงหยูเองพยักหน้าและถามว่า”ท่านฮูหยินใช้ชีวิตอยู่ หรือไม่เจ้าค่ะ ? ”เหยาซื่อกล่าวว่า”ดี ทุกอย่างสบายดี” ขณะที่นางพูดนางจับมือเสี่ยวหยาไว้และกล่าวว่า “แม้ว่าที่พักซึ่งท่านตาของอาเองซื้อให้ขนาดไม่ได้ใหญ่มาก แต่ก็ค่อนข้างงดงาม มีบ่าวรับใช้ไม่กี่คนที่นั่น พวกนางมักจะมากับข้าและช่วยบรรเทาความเบื่อของข้า มันเป็น แค่…” นางหยุดชั่วครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “แค่ข้าคิดถึงอาเองและซื้อหรู จริง ๆ นั่นคือเหตุผลที่ข้า
