ด้พบนาง! – เขามองพราชายาหยุนและมีรอยยิ้มปรากฎบนใบหน้าของเขา ไม่น่าแปลกใจที่นางพบว่าเขาแก่แล้ว เมื่อเทียบกับปี่ยนเบี้ยนเป็นที่ชัดเจนว่าเขาแก่แล้ว สำหรับเบี้ยนเบี้ยนมันเหมือนกับว่า20ปีที่ผ่าน มาไม่มีอะไรเลย นางยังดูเด็กและงดงามมาก ไม่มีช่อยตีนกาที่หาง ตาของนาง นางดูแลตัวเองอย่างไร ?เขาแค่มองพราชายาด้วยความรักและในที่สุดก็จัดการปลุกระดมความไม่สบายของพราชายาของฮ่องเต้ โดยไม่ต้องกังวลเกี่ยว กับเวลาหรือสถานที่ หรือสิ่งที่ผู้คนอยู่ใกล้ นางยกมือขึ้นและตบหัว ของฮ่องเต้ ตบนี้ทำให้จางหยวนยิ้มเยาะและพูดกับตัวเองว่า : บรรพบุรุษผู้น่ารัก อย่าเอาชนะความโง่เง่าของฮ่องเต้ในขณะที่ด้านนี้กำลังสวดอ้อนวอนว่าฮ่องเต้จะไม่พ่ายแพ้อย่าง ไร้สาระแต่ฮ่องเต้ก็เริ่มหัวเราะอย่างโง่เขลา “เปี้ยนเปี้ยนทำงานได้พราชายาหยุนเตะเขาด้วยความโกรธ”ซวนชั้น ! เจ้ามองข้าเพื่อ อะไรเจ้าอยากพบข้า แล้วเป็นคนวางเพลิงใช่หรือไม่ ? เจ้าคือฮ่องเต้ เจ้าทำสิ่งที่เหมาะสมสักครั้งได้หรือไม่ ? มีบางคนที่กล้าที่จะวาง เพลิงในพระราชวัง แต่ทำไมเจ้ายังทำตัวเหมือนว่าทุกอย่าง เรียบร้อยดี อย่าบอกข้าว่าไฟเริ่มต้นโดยไม่มีเหตุผล ข้าไม่เชื่อ ! ”หลังจากพูดจบนางก็จ้องมองฮ่องเต้อย่างรุนแรงมือที่จับแขน เสื้อของเขาปล่อย และนางก็หันหลังกลับ เมื่อกลับไปที่ด้านของซวน เทียนหมิงนางโอบแขนไว้รอบแขนของซวนเทียนหมิงและกล่าวว่า“ไปเถิด ข้าจะออกจากพระราชวัง”ฮ่องเต้ตะลึงแล
