บมำยังเมืองหลวงหลังจำกที่พวกเขำทำนอำหำรเย็นกับฮ่องเต้ทั้งสองก็มุ่งหน้ำไปที่ต ำหนักศศิเหมันต์ ตอนแรกทั้งสองไม่ได้อยู่ในเมืองหลวงมำหลำยเดือนแล้ว กำรเข้ำพบพราชำยำหยุนเป็นเรื่องปกติที่สุดแต่ทั้งคู่ก็เดินไปก่อนที่จำงหยวนจะหยุด ใครจะรู้ว่ำมีใครพูดอะไรบ้ำงหลังจำกนั้นพวกเขำไม่ได้กลับไปที่ต ำหนักศศิเหมันต์”หรงเจิ้นเล่ำสิ่งที่แปลกเกี่ยวกับต ำหนักศศิเหมันต์ภำยในลมหำยใจเดียวอย่ำงไรก็ตำมพระสนมหยวนชูและหยู่ซู่เบิกตำกว้ำง ผู้หญิงที่สำมำรถอยู่ในพระรำชวังได้เพรำะพระสนมของจักรพรรดินั้นเฉียบคมมำก บ่ำวรับใช้ที่สำมำรถดูแลพระสนมของฮ่องเต้ได้หลำยปีก็ไม่ได้ถูกเลี้ยงดูมำโดยไร้ประโยชน์ ทั้งสองคิดอย่ำงรวดเร็วและเข้ำใจปัญหำทันทีหยู่ซู่เป็นคนแรกที่กล่ำว“ผู้คนจำกคณะดำรำศำสตร์ไม่ไปที่นั้นไม่แปลก บุคลิกภำพของพราชำยำหยุนมีแนวโน้มที่จะเปลี่ยนแปลงเป็นไปได้ว่ำนำงไม่ชอบฟังอีกต่อไป แต่ถ้ำไม่มีแม้แต่เสียงเพลงและเสียงพิณ มันก็ผิดปกติเล็กน้อย”พระสนมหยวนชูกล่ำวต่ออีกว่ำ“ไม่ฟังเรื่องรำวอีกต่อไป และสิ่งต่ำง ๆ ที่มีชีวิตชีวำไม่สำมำรถอธิบำยได้อย่ำงง่ำยดำยอีกต่อไป แต่กำรกินผลไม้ท ำให้สิ่งต่ำง ๆ ชัดเจนเล็กน้อย ไม่ต้องพูดถึงพราชำยำหยุนแม้แต่ข้ำก็ไม่เคยกินใกล้แกนเกินไป ใครไม่รู้ว่ำมันมีรสเปรี้ยว ส ำหรับผลไม้ที่ถูกทิ้งออกมำจำกต ำหนักศศิเหมันต์เปลี่ยนไปอย่ำงกะทันหันในลักษณะที่ปรำกฏ นั่นหมำยควำมว่ำพราชำยำหยุนไม่ได้กิน”นำงคิดเพิ่มอีกเ
