ล็กน้อย“เป็นไปไม่ได้ที่องค์ชำยเก้ำและองค์หญิงจี่อันซึ่งออกจำกเมืองหลวงไป 1 ปี เมื่อกลับมำจะไม่ไปเยี่ยมพราชำยำหยุน…”“พราชำยำหยุนไม่ได้อยู่ในพระรำชวัง”หยู่ซู่ย ้ำถึงสถำนกำรณ์พูดอย่ำงตรงไปตรงมำแม้นำงจะตกใจ“มีใครรู้เรื่องนี้อีก? ” นำงสนมหยวนชูถำมหรงเจิ้น “ข่ำวมำจำกไหน ? ”หรงเจิ้นตอบกลับอย่ำงรวดเร็ว“ไม่มีใครอื่นนอกจำกองครักษ์ที่เรำใช้บ่อย ๆ มันน่ำเชื่อถือขอรับ”พระสนมหยวนชูพยักหน้ำเช่นเดียวกับที่นำงก ำลังจะพูดอะไรบำงอย่ำง หรงเจิ้นกล่ำวเสริม “พระสนมมีอีกเรื่องหนึ่ง เช้ำวันนี้องค์ชำยเก้ำได้ออกจำกเมืองหลวงไป และยังไม่ได้กลับมำขอรับ”ในทันใดพระสนมหยวนชูก็กระโดดขึ้นมำจำกเตียงอิฐที่ทนควำมร้อนของนำง“องค์ชำยเก้ำออกจำกเมืองหลวงหรือ ? ” นำงบิดผ้ำเช็ดหน้ำของนำงขณะที่จิตใจของนำงท ำงำนอย่ำงรวดเร็ว ยิ่งท ำงำนได้มำกเท่ำไหร่นำงก็ยิ่งรู้สึกว่ำกำรวิเครำะห์ของหยู่ซู่นั้นถูกต้อง “พระชำยำหยุนไม่ได้อยู่ในพระรำชวังอย่ำงแน่นอน นอกจำกนี้ฮ่องเต้ก็ไม่รู้ว่ำนำงได้ออกจำกต ำหนักไปแล้ว!”หยู่ซู่กล่ำวเพิ่มเติม“พระสนมของฮ่องเต้ออกจำกพระรำชวังโดยไม่ได้รับอนุญำตและมีโทษถึงประหำรชีวิต แม้ว่ำฮ่องเต้จะปกป้องนำงกฎอยู่ที่นั่น ตรำบใดที่มีหลักฐำน พราชำยำหยุนจะต้องตำยอย่ำงแน่นอนเจ้ำค่ะ”หรงเจิ้งกล่ำวด้วยท่ำทำงประหลำด“ยิ่งกว่ำนั้นพราชำยำหยุนออกจำกพระรำชวังมำเกือบปีแล้ว เป็นเวลำนำนเช่นนี้บำงทีนำงอำจหนีไปกับใครบำงคน แม้แต่เด็กก็สำมำรถเ
