ใบหน้ำของสมำชิกในตระกลูหลู่มืดลงหลังจำกได้ยินรำยงำนนี้แม้แต่หลู่เหยำก็ไม่เคยคิดว่ำเฟิงหยูเองจะให้คนมำส่งผ้ำชดใช้ นำงโกรธพูดกับหลู่ซ่ง “ท่ำนพ่อ องค์หญิงจี่อันนั้นท ำตัวน่ำขำยหน้ำเสียจริง ! ”หลู่ซ่งเกลียดที่เขำไม่สำมำรถตบบุตรสำวจนเสียชีวิตในที่สุดเขำก็สำมำรถไปถึงต ำแหน่งเสนำบดีฝ่ำยซ้ำยได้ แต่ท ำไมบุตรสำวคนโตของูฃฮูหยินใหญ่จึงเบำปัญญำ “ถ้ำนำงท ำให้เจ้ำขำยหน้ำ นั่นก็สมควรแล้ว ! ” เขำชี้ไปที่หลู่เหยำแล้วกล่ำวว่ำ “ถ้ำเจ้ำรู้ว่ำจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นในวันนี้ ท ำไมเจ้ำถึงปล่อยให้บ่ำวรับใช้คนนั้นไปสร้ำงปัญหำที่ร้ำนเย็บปัก เจ้ำไปท ำให้น้องสำวของนำงขำยหน้ำก่อน นั่นคือองค์หญิงที่ได้รับต ำแหน่งทำงทหำรและกำรแพทย์ของนำง แม้แต่ฮ่องเต้ก็ต้องไว้หน้ำนำง แต่เจ้ำกลับท ำให้น้องสำวของนำงต้องอับอำย นำงไม่ได้ฆ่ำเจ้ำก็นับว่ำเป็นโชคดีของเจ้ำ เจ้ำคงสนุกสินะ ! ”หลังจำกพูดอย่ำงนี้เขำก็สะบัดแขนและพูดกับฮูหยินเก้อซื่อ “ไปกับเสนำบดีคนนี้ ไปดูคนจำกคฤหำสน์ขององค์หญิง”เก้อซื่อพยักหน้ำทันทีก่อนออกเดินทำงนำงไม่ลืมที่จะจ้องมองที่หลู่เหยำอย่ำงโกรธเคือง “เจ้ำท ำไม่ถูกต้อง ! ”ในเวลำนี้วังซวนได้ถูกพำเข้ำไปในห้องโถงใหญ่ของคฤหำสน์ของเสนำบดีฝ่ำยซ้ำยนำงนั่งอยู่ในห้องรับแขกและจิบชำ ข้ำง ๆ นำงมีบ่ำวรับใช้สองสำมคนจำกคฤหำสน์ขององค์หญิงที่ถือผ้ำ แม้ว่ำพวกนำงจะเป็นบ่ำวรับใช้ธรรมดำ แต่พวกนำงก็มีลักษณะที่ผิดปกติ ด้วยรอยยิ้มจำง ๆ บนใบห
