เฟิงเฟินไดและเฟิงหยูเองต่ำงก็มีนิสัยไม่ยอมแพ้และเฟิงจินหยวนก็รู้สึกหมดหนทำงอย่ำงมำก เขำเริ่มคิดในใจของเขำอย่ำงรวดเร็วแม้ว่ำปัจจุบันควำมอยู่รอดของ ตระกูลเฟิงจะขึ้นอยู่กับองค์ชำยห้ำ เมื่อเทียบกับควำมแข็งแกร่งที่เฟิงหยูเองมีมำเป็นเวลำนำน เขำยังคงเลือกที่จะแนะน ำให้เฟิงเฟินไดยอมแพ้เขำกระแอมและพูดกับเฟิงเฟินไดว่ำ“พี่รองของเจ้ำเพิ่งกลับมำในฐำนะน้องสำวจงหยุดพูดสิ่งที่ไม่สมควรเช่นนั้น เจ้ำไม่ได้เป็นเด็กอีกต่อไปแล้ว และควรเรียนรู้สิ่งที่เจ้ำควรพูดและไม่ควรพูด”เฟิงเฟินไดแค่นเสียงอย่ำงเย็นชำและมองเฟิงจินหยวนควำมผิดหวังที่ปรำกฏในดวงตำของนำง ในที่สุดนำงก็เข้ำใจว่ำเหตุผลที่นำงท ำได้ในปีที่ผ่ำนมำ แม้บิดำของนำงจะแสดงควำมเคำรพต่อนำงมำกขึ้นก็เพรำะว่ำเฟิงหยูเองไม่อยู่ เมื่อพี่รองกลับมำลมก็เปลี่ยนทิศทำงทันทีแม้ว่ำตระกูลเฟิงจะอำศัยอยู่ในบ้ำนพักขององค์ชำยห้ำ และแม้ว่ำตระกูลเฟิงจะพึ่งพำเงินที่ได้จำกองค์ชำยห้ำ และแม้ว่ำเฟิงจินหยวนจะอำศัยองค์ชำยห้ำส ำหรับงำน ด้วยชื่อเสียงของเฟิงหยูเอง บิดำคนนี้ไม่ลังเลแม้แต่น้อยและสำมำรถระงับนำงได้ทันที“หืมม”นำงพูดอย่ำงเย็นชำ “ท่ำนพ่อพูดได้ดีจริง ๆ เนื่องจำกพี่รองอยู่ที่นี่ ท ำไมพี่รองไม่ดูแลครอบครัว ? พี่รองก็หมั้นกับองค์ชำยด้วยแต่ท ำไมคู่หมั้นของน้องสำวจึงจัดหำที่อยู่ด้วย ? ท่ำนพ่อ จะดีที่สุดถ้ำท่ำนพ่อไม่คิดว่ำข้ำไม่ยุติธรรมเกินไป”เฟิงจินหยวนกลัวว่ำเฟิงเฟินไดจะพูดสิ่งเหล
