ที่ไหน ?
หลู่เหยำจะกล้ำไปที่ต ำหนักปิงได้อย่ำงไรนำงไม่สำมำรถแม้แต่จะจัดกำรกับองค์หญิงที่ได้รับพระรำชทำนต ำแหน่ง สถำนะของนำงไม่ได้ด้อยกว่ำองค์ชำยจริง ๆ แม้แต่น้อย นำงเงยหน้ำขึ้นและมองเฟิงหยูเองด้วยท่ำทำงอ้อนวอน “เจ้ำจะให้ข้ำไปท ำไม? เรื่องนี้เป็นควำมผิดของข้ำ ข้ำยอมรับผิด ข้ำจะแต่งงำนกับตระกูลเหยำในไม่ช้ำ ข้ำ…ไม่อยำกให้เหยำซู่เสียหน้ำ”นำงฉลำดขึ้นในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่ส ำคัญและน ำคนที่มีประโยชน์ขึ้นมำถ้ำเขำเป็นคนจำกตระกูลเฟิง เฟิงหยูเองจะไม่ไว้หน้ำพวกเขำเลย แต่เนื่องจำกเป็นตระกูลเหยำ นำงจึงไม่มีทำงเลือกนอกจำกพิจำรณำถึงเหยำซู่“ลืมไปเถิด”นำงโบกมือ “กลับคฤหำสน์ อย่ำท ำอะไรแบบนี้อีกข้ำจะไม่เอำควำมเรื่องนี้” หลังจำกคิดไปเล็กน้อยนำงกล่ำวเสริมว่ำ“เดียวข้ำจะส่งผ้ำเสฉวนไปคืนให้กับคฤหำสน์หลู่ เมื่อเจ้ำรู้ว่ำเจ้ำก ำลังจะแต่งงำนกับคฤหำสน์เหยำ มันจะดีที่สุดถ้ำเจ้ำรู้ว่ำจะท ำตัวอย่ำงไรข้ำไม่ได้แซ่เหยำและไม่มีสิทธิ์ควบคุมผู้คนในตระกูลเหยำ อย่ำงไรก็ตำมข้ำจะไม่อนุญำตให้ใครท ำร้ำยตระกูลเหยำ ดูแลตัวเองด้วย”หลังจำกพูดจบแล้วนำงก็ไม่ได้มองหลู่เหยำอีกต่อไปดึงเฟิงเซียงหรูเข้ำไปที่บ้ำนของตระกูลเฟิงด้วยรอยยิ้มบนใบหน้ำของเฮ่อจงเขำไปกับทั้งสองและกล่ำวกับเฟิงหยูเองว่ำ “เป็นเวลำนำนแล้วที่ตระกูลเฟิงเคยมีหน้ำตำ ในที่สุดคุณหนูรองก็กลับมำ เฉพำะเมื่อคุณหนูอยู่ที่นี่ ตระกูลจึงสำมำรถยืนหยัดได้อย่ำงภำคภูมิ ! ”เฟิงหยูเอ
