งหัวเรำะ“ถ้ำไม่มีข้ำอยู่นี่อะไร ชีวิตของเจ้ำช่ำงน่ำอึดอัดใจจริงหรือ ? ไม่ว่ำในกรณีใดก็ตำมยังมีว่ำที่พราชำยำหลี่อยู่ในบ้ำนสิ่งต่ำง ๆ จะมืดมนขนำดนี้ได้อย่ำงไร?”“ฮะ! ” เฮ่อจงพูดอย่ำงรวดเร็ว “คุณหนูรองคงไม่รู้เรื่องนี้ แม้ว่ำองค์ชำยหลี่จะเป็นองค์ชำยและปฏิบัติต่อผู้คนในบ้ำนได้เป็นอย่ำงดี แต่เขำก็ไร้สำระมำกในปีที่ผ่ำนมำ ถึงจุดที่ผู้คนเชื่อว่ำเขำไม่ได้คิดจริงจังกับคุณหนูสี่ขอรับ” กลุ่มเข้ำมำในสนำมใหญ่ ขณะพูดกัน และเฮ่อจงลดเสียงลง “แต่คุณหนูสี่ยังคงพูดในสิ่งที่นำงต้องกำร เมื่อคุณหนูรองกลับมำแล้ว นำยท่ำนบอกตอนเช้ำนี้ว่ำเมื่อคุณหนูรองมำถึงให้รออยู่ในห้องโถงใหญ่ขอรับ”“อืม”เฟิงหยูเองพยักหน้ำและไม่พูดต่อ นำงเดินเข้ำห้องโถงใครจะรู้ว่ำเมื่อนำงเข้ำไปในห้องโถงและก่อนที่นำงจะค ำนับเฟิงจินหยวน นำงก็ได้ยินเสียงเฟิงเฟินไดตะโกนออกมำจำกด้ำนข้ำง “เฟิงเซียงหรู ท ำไมเจ้ำถึงไม่คุกเข่ำ ! ”ทั้งสองตกใจมำกอันชิที่ก ำลังนั่งอยู่อีกฝั่งขมวดคิ้วและอยำกจะพูดอะไรบำงอย่ำง แต่เมื่อเห็นอ ำนำจที่เฟิงเฟินไดมีในปัจจุบัน นำงไม่ได้พูดอะไรออกมำ นำงไม่ได้เป็นอะไรมำกไปกว่ำอนุ หำกนำงเลือกที่จะต่อต้ำนคุณหนูของตระกูลในเวลำเช่นนี้ มันจะท ำให้เกิดปัญหำมำกขึ้นส ำหรับบุตรสำวของนำง โชคดีที่มีคุณหนูรองกลับมำ เฟิงเซียงหรูจะไม่ประสบกับควำมสูญเสียมำกเกินไปเสียงตะโกนของเฟิงเฟินไดท ำให้เฟิงเซียงหรูหยุดด้วยควำมกลัวนำงไม่ได้ขยับเลย เฟิงหยูเองห
