ิง” วังซวนแจกแจงรำยละเอียดให้ตระกูลหลู่ฟัง “ข้ำได้ยินมำว่ำพระองค์จะต้องเรียกสำวน้อยคนที่สำมว่ำอำจำรย์เมื่อใดก็ตำมที่พระองค์พบนำง เมื่อได้ยินว่ำอำจำรย์ของเขำถูกสั่งให้เป็นช่ำงปัก พระองค์ก็หงุดหงิดมำก”นำงไม่พูดต่อไปเมื่อนำงสัมผัสกับสิ่งเหล่ำนี้ ตระกูลหลู่ก็ควรเข้ำใจเช่นกัน เพียงแค่สมมติว่ำต ำแหน่งของเสนำบดีไม่ได้หมำยควำมว่ำพวกเขำสำมำรถล่วงเกินและเป็นหัวหน้ำคนที่พวกเขำต้องกำรใบหน้ำของหลู่ซ่งและเก้อซื่อนั้นดูซีดเซียวไปเล็กน้อยหลู่ซ่งผู้ซึ่งนั่งอยู่ที่เบำะนั่งแล้วยืนขึ้นและไม่ได้กังวลกับกำรยืนของเขำ เขำป้องมือให้วังซวนและกล่ำวว่ำ “ขอบคุณมำกส ำหรับค ำแนะน ำ เสนำบดีผู้นี้จะต้องมีค ำอธิบำยให้กับองค์หญิง หวังว่ำองค์หญิงจะสบำยใจขึ้น”วังซวนพยักหน้ำเพื่อให้สำมำรถด ำรงต ำแหน่งเสนำบดีฝ่ำยซ้ำยต่อจำกเฟิงจินหยวน แน่นอนว่ำเขำจะต้องไม่โง่เกินไป มันขึ้นอยู่กับว่ำเขำเลือกที่จะเข้ำใกล้ใคร นำงไม่ได้อยู่อีกต่อ นำงกล่ำวว่ำ “องค์หญิงกล่ำวว่ำหำกมีเวลำไม่พอที่จะท ำชุดแต่งงำน และปัก นำงสำมำรถให้ช่ำงปักในพระรำชวังช่วยได้เจ้ำค่ะ” หลังจำกพูดอย่ำงนี้ นำงโค้งค ำนับและออกไปพ่อบ้ำนของคฤหำสน์ส่งนำงออกไปจำกคฤหำสน์ก่อนกลับไปรำยงำนตัวที่หลู่ซ่ง“นำยท่ำน นำงกลับไปแล้วขอรับ”หลู่ซ่งถอนหำยใจและโบกมือเพื่อขับไล่พ่อบ้ำนจำกนั้นเขำก็กลับไปที่ที่นั่งของเขำพร้อมกับควำมโกรธบนใบหน้ำของเขำเก้อซื่อเดินรอบกลำงห้องสองสำมครั้งก่อนที่จะหยุ
