ย ข้ำลืมเตือนเหยำเอ๋อ ข้ำไม่เคยคิดเลยว่ำนำงจะโอ้อวดอ ำนำจด้วยกำรท ำสิ่งนี้จริง ๆ” ในขณะที่พูดสิ่งนี้เขำยืนขึ้น และออกจำกห้องเพื่อเดินไปสู่ห้องกำรศึกษำ เก้อซื่อรีบตำมหลังไปในห้องหนังสือหลู่เหยำยังคงคุกเข่ำอยู่ที่นั่นด้วยควำมเหนื่อยล้ำหลู่ซ่งมองนำง และพูดด้วยควำมผิดหวัง “ถ้ำข้ำรู้ว่ำเจ้ำจะท ำสิ่งนี้ ข้ำจะไม่ให้เจ้ำหมั้นกับตระกูลเหยำไม่ว่ำเจ้ำจะพูดอะไร” ขณะที่พูดอย่ำงนี้เขำก็ส่ำยหัว อย่ำงไรก็ตำมไม่มีอะไรอย่ำงอื่นที่เขำสำมำรถท ำได้ เขำกล่ำวได้เพียงว่ำ “ไปเลย ปิดประตูและส ำนึกผิดถึงผลจำกกำรกระท ำของเจ้ำ เจ้ำไม่ได้รับอนุญำตให้ออกจำกเรือนไปก่อนงำนแต่งงำน คืนนี้ท่ำนแม่ของเจ้ำและข้ำจะไปที่คฤหำสน์ขององค์หญิงเพื่อขอโทษด้วยตัวเอง”หลู่เหยำออกจำกห้องหนังสืออย่ำงเงียบๆ ในทันใดหลังจำกที่นำงปิดประตู ควำมดุร้ำยปรำกฏอยู่ในดวงตำของนำงองค์หญิงจี่อันไม่สนิทกับตระกูลเฟิงใช่หรือไม่? อย่ำรีบเร่ง เมื่อข้ำแต่งงำนกับตระกูลเหยำ สักวันหนึ่งข้ำท ำให้เจ้ำไปอยู่ในสถำนะที่คล้ำยกันกับตระกูลเหยำ เรำมำรอดูกันเมื่อเห็นว่ำหลู่เหยำออกไปจำกห้องในที่สุดเก้อซื่อก็กล่ำวขึ้นว่ำ“ท่ำนพี่อย่ำโกรธเกินไป จำกนิสัยขององค์หญิงจี่อัน กำรที่ไม่ได้ท ำอะไรกับเหยำเอ๋อมำกนักและส่งผ้ำเสฉวนมำให้ นั่นหมำยควำมว่ำนำงไว้หน้ำท่ำนพี่เล็กน้อย”หลู่ซ่งส่ำยหัวอย่ำงไร้จุดหมำย“นำงจะไว้หน้ำข้ำได้อย่ำงไร เห็นได้ชัดว่ำนำงไว้หน้ำตระกูลเหยำ เจ้ำไม่คิดดี ๆ เก
