ี่ยวกับสิ่งที่วังซวนเพิ่งพูด ? ปัญหำนี้เกิดจำกเหยำเอ๋อท ำให้คนสองคนซึ่งไม่ควรท ำให้โกรธเคืองต้องขุ่นเคือง หนึ่งในนั้นคือองค์หญิงจี่อัน และอีกคนเป็นองค์ชำยสี่ที่ถูกกักตัวไว้ ! ”“ท่ำนพี่หมำยถึง…”“ท ำไมชุดแต่งงำนที่นำงยืนยันว่ำถูกปักโดยคุณหนูสำมตระกูลเฟิงจึงลงเอยด้วยกำรปักโดยองค์ชำยสี่นี่ท ำให้เห็นได้ชัดว่ำองค์ชำยสี่ก ำลังระบำยอำกำรคิดถึงคุณหนูสำมของตระกูลเฟิง ! แม้ว่ำพระองค์จะเป็นองค์ชำยที่ได้รับกำรลดระดับเป็นสำมัญชน แต่พระองค์ก็ยังคงเป็นเชื้อพระวงศ์ พระองค์ยังคงอำศัยอยู่ในต ำหนักปิง ซึ่งหมำยควำมว่ำควำมสัมพันธ์ระหว่ำงบิดำกับบุตรชำยยังคงมีอยู่ และชีวิตขององค์ชำยสี่จะไม่ถูกตัดขำด หลู่เหยำนี้น่ำควำมผิดหวังอย่ำงแท้จริง”เก้อซื่อคิดในใจของนำงและสูดหำยใจเข้ำอย่ำงรวดเร็วเวลำนี้สิ่งต่ำง ๆ ได้เกินกำรควบคุมของนำงเล็กน้อย ! นำงขมวดคิ้วและถำมหลู่ซ่ง “ในควำมเป็นจริง นิสัยของหลู่เหยำไม่ได้พึ่งจะเป็นแบบนี้แค่วันหรือสองวัน นำงเป็นแบบนี้มำตั้งแต่เด็ก นำงแสดงท่ำทีแบบหนึ่งต่อหน้ำผู้คนและอีกแบบหนึ่งอยู่ด้ำนหลัง ในช่วงวัยเด็กหยำนเอ๋อมักจะบอกว่ำพี่สำวของนำงกลั่นแกล้งนำง แต่ท่ำนพี่ก็ไม่เชื่อนำง กลับลงโทษหยำนเอ๋อหลำยต่อหลำยครั้ง” ยิ่งนำงคิดถึงเรื่องนี้มำกเท่ำไร นำงก็ยิ่งโกรธมำกขึ้น นำงอดไม่ได้ที่จะบ่น แต่ “ท่ำนพี่ควรไว้วำงใจในตัวของเหยำเอ๋อ นำงสูญเสียมำรดำไปตั้งแต่เกิด และน่ำสงสำรมำก แต่หยำนเอ๋อก็เป็นบุตรของ
