์ชำยเหลียนรู้สึกค่อนข้ำงกังวลกับชื่อ เขำชี้ไปที่เสี่ยวหยำตัวจริง เขำกล่ำวว่ำ “นำงชื่อเสี่ยวหยำ”เสี่ยวหยำก็รู้สึกหมดหนทำงเช่นกันและกล่ำวว่ำ “องค์ชำยสำมำรถเรียกข้ำได้ตำมที่องค์ชำยต้องกำรเพคะ”หลี่เฉิงนั่งข้ำงๆ และบำงครั้งจะตักอำหำรให้องค์ชำยเหลียนและดูเหมือนฮูหยินทั่วไป เปลี่ยนชุดแต่งงำนสีแดงและล้ำงแต่งหน้ำหนำบนใบหน้ำของนำงออก เป็นคนไร้เดียงสำและงดงำมนั่งอยู่ที่นั่นและเป็นที่สะดุดตำมำกเฟิงเซียงหรูไม่เข้ำใจจริงๆ ว่ำท ำไมผู้คนที่พี่รองของนำงเจอล้วนแต่แปลก แต่บรรยำกำศนี้ค่อนข้ำงดีจริง ๆ ไม่มีใครวำงท่ำใด ๆ และรอยยิ้มบนใบหน้ำของทุกคนเป็นของจริง นำนแค่ไหนที่นำงได้เพลิดเพลินกับบรรยำกำศแบบนี้ ?แต่ในเวลำนี้พวกเขำก็ได้ยินเสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยควำมไม่พอใจอย่ำงมำก“เฟิงหยูเอง! เจ้ำก ำลังกินของอร่อย แต่เจ้ำไม่เรียกข้ำ ! ”
