ำนไม่ได้มีเรือนส ำหรับเรำ มันเป็นบ้ำนแบบไหน ? ”เฟิงจินหยวนตัวแข็งทื่อและพูดอย่ำงไม่รู้ตัว“เจ้ำสองคนไม่ได้อำศัยอยู่ในคฤหำสน์ขององค์หญิงหรือ ? ”“นั่นคือเหตุผลที่ข้ำพูดว่ำที่นี่ไม่ใช่บ้ำนของเรำแต่เป็นคฤหำสน์ขององค์หญิง”เฟิงเฟินไดพูดเยำะเย้ย“ไม่เป็นไรถ้ำเจ้ำรู้ควำมจริง”“อืม”เฟิงหยูเองพยักหน้ำ “ข้ำรู้ควำมจริงของข้ำได้ดีมำก ในควำมเป็นจริงถ้ำเจ้ำต้องกำรต ำแหน่งบุตรสำวของฮูหยินใหญ่เพียงแค่รับมัน เจ้ำคิดว่ำข้ำต้องกำรหรือไม่” ด้วยกำรเปลี่ยนแปลงในน ้ำเสียงนำงหัวเรำะและกล่ำวว่ำ “แต่ก่อนอื่นเจ้ำต้องมีมำรดำที่ดี”“เจ้ำ! ” เฟิงเฟินไดยืนขึ้นแล้วชี้ไปที่เฟิงหยูเอง นำงเริ่มมึนงงเพรำะควำมโกรธ นำงเกลียดที่มีคนพูดถึงฮันชิมำกที่สุด นั่นคือควำมอัปยศอดสูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของนำง ฮันชิไม่เพียงแต่ไม่ได้ให้ควำมช่วยเหลือใด ๆ แก่นำงเท่ำนั้น แต่นำงยังท ำบำงสิ่งที่จะป้องกันไม่ให้นำงกลำยเป็นบุตรสำวของฮูหยินใหญ่อีกด้วย แม้ในควำมฝันของนำง นำงก็รู้สึกเสียใจที่นำงเป็นบุตรสำวของฮันชิ ตอนนี้เฟิงหยูเองพูดอย่ำงนี้นำงโกรธมำกจนอยำกจะบีบคอพี่รองของนำงจนตำย แต่เมื่ออำรมณ์เปลี่ยนไป รอยยิ้มก็ปรำกฏขึ้นบนริมฝีปำกของนำง “พี่รองไม่เพียงแค่พูดถึงข้ำ มำรดำของเจ้ำดีกว่ำงั้นหรือ ? นำงเป็นฆำตกรและท ำให้ท่ำนพ่อพิกำร ซึ่งท ำให้เขำกลำยเป็นตัวตลกในหมู่พลเมือง มีมำรดำแบบนี้จะมีควำมภำคภูมิใจอะไร ? ”ครั้งนี้มีกำรพำดพิงใบหน้ำของเฟิงจินหยวน
