ใครจะรู้ว่ำหลู่เหยำคิดอย่ำงไรนำงรู้ว่ำเฟิงหยูเองกลับมำเมืองหลวงแล้ว และนำงก็รู้ว่ำเป็นไปได้ที่เฟิงหยูเองจะมำบ้ำนตระกูลเฟิงอย่ำงไรก็ตำมนำงเชื่อว่ำด้วยสถำนะของนำงในฐำนะคู่หมั้นของตระกูลเหยำ และหำกนำงลดตัวลงมำ “ขอโทษ” แม้กระทั่งองค์หญิงจี่อันเองจะไม่กล้ำฉีกหน้ำนำงแต่นำงไม่เคยคิดว่ำเฟิงหยูเองจะมีทัศนคติแบบนี้ต่อนำงเมื่อปรำกฏตัวเมื่อเห็นผู้หญิงคนหนึ่งในชุดสีชมพูเดินผ่ำนฝูงชนอย่ำงรวดเร็วริมฝีปำกของหลู่เหยำเริ่มกระตุกเล็กน้อย กำรเคลื่อนไหวของเฟิงหยูเองสร้ำงสำยลม แม้ว่ำนำงจะสวมชุดยำว แต่นำงก็ไม่สำมำรถก้ำวยำว ๆได้ แต่ด้วยควำมสูงของนำง ฝูงชนจึงรู้สึกรำวกับว่ำอำกำศรอบตัวนำงเย็นเยียบ อำกำศของต้นฤดูใบไม้ร่วงเริ่มที่จะหยุดควำมเศร้ำโศกในใจของเฟิงเซียงหรูไปถึงจุดสูงสุดเมื่อเห็นกำรมำถึงของเฟิงหยูเอง นำงเดินไป 2 ก้ำว จ้องมองไปที่อีกฝ่ำยพร้อมกับน ้ำตำไหลออกมำในดวงตำของนำง “พี่รอง”เฟิงหยูเองลอบถอนใจและยื่นมือให้เฟิงเซียงหรู“อย่ำกลัวเลย ข้ำกลับมำแล้ว” จำกนั้นนำงหันไปจ้องมองหลู่เหยำผู้ซึ่งตัวแข็งทื่อและถำมด้วยควำมสับสน “คุณหนูรองของคฤหำสน์เสนำบดี ท ำไมเจ้ำไม่คุกเข่ำเมื่อเห็นองค์หญิง ? ”เหงื่อเย็นปรำกฏทั่วร่ำงกำยของหลู่เหยำนำงคุกเข่ำอย่ำงรวดเร็วนำงตะโกนว่ำ “หลู่เหยำ หญิงสำวผู้ต ่ำต้อยคนนี้คำรวะองค์หญิงจี่อันเพคะ”ฝูงชนที่อยู่โดยรอบก็มีปฏิกิริยำตอบโต้คุกเข่ำและตะโกนเสียงดัง “คำรวะองค์หญิงจี่อันเพคะ”เฟิงหยู
