เองไม่แม้แต่จะมองคนที่ดื้อรั้นเหล่ำนั้นนำงลำกเฟิงเซียงหรูเดินไปที่หลู่เหยำ และมองลงไปถำมนำงว่ำ “เจ้ำได้ยินค ำถำมขององค์หญิงหรือไม่ ? ”หลุ่เหยำตกใจและในที่สุดก็จ ำได้ว่ำเฟิงหยูเองเพิ่งถำมว่ำ “เจ้ำคิดอะไรอยู่” นำงคิดกับตัวเองอยู่พักหนึ่งก่อนจะกล่ำวว่ำ “ข้ำคิดที่จะให้ควำมช่วยเหลือทำงกำรเงินเพคะ” นำงพบว่ำมันยำกเล็กน้อยที่จะพูดต่อไป ก่อนหน้ำนี้นำงบอกว่ำนำงให้ของก ำนัลกับเฟิงเซียงหรู มันให้ควำมรู้สึกรำวกับว่ำมีควำมหมำยอันเป็นกุศลอยู่เบื้องหลัง แต่ตอนนี้นำงอยู่ต่อหน้ำเฟิงหยูเอง นำงรู้สึกผิดอย่ำงแท้จริงเฟิงหยูเองรู้สึกงงงวยและถำมเฟิงเซียงหรู“เงินที่ข้ำให้ไปนั้นไม่พอหรือ ? ”เฟิงเซียงหรูส่ำยหัว“เพียงพอเจ้ำค่ะ ส่วนใหญ่ยังไม่ได้ใช้เลยเจ้ำค่ะ”“ร้ำนปักของแม่รองอันขำดงำนเย็บปักหรือไม่ ? เจ้ำเคยช่วยเย็บปักที่นั่นมำก่อนหรือไม่ ? ”“ไม่เคยเจ้ำค่ะ”เฟิงเซียงหรูส่ำยหน้ำ “กำรเย็บปักจำกร้ำนล้วนเป็นฝีมือของเจียงหนำน ทักษะของพวกนำงดีที่สุด โดยไม่ต้องเปรียบเทียบกับเย็บปักในพระรำชวัง พวกนำงอำจได้รับกำรพิจำรณำว่ำดีที่สุดในเมืองหลวง ทักษะของข้ำไม่สำมำรถน ำมำเปรียบเทียบกับช่ำงปักเหล่ำนั้นได้ และครอบครัวก็ไม่อนุญำตให้ข้ำอวดฝีมือของข้ำต่อหน้ำสำธำรณะ นั่นเป็นเหตุผลที่ข้ำไม่เคยท ำอะไรกับร้ำน ครำวนี้มันเป็นคุณหนูรองตระกูลหลู่บอกว่ำต้องเป็นข้ำที่ปักเท่ำนั้น ไม่อย่ำงนั้นนำงจะท ำให้ร้ำนของเรำไม่สำมำรถเปิดในเมืองหลวงได้ต
