่อไป ไม่มีอะไรที่ข้ำท ำได้และจ ำต้องยอมรับงำนเจ้ำค่ะ”เฟิงหยูเองได้ยินเรื่องตลกที่สนุกที่สุดในโลกอย่ำงแท้จริง“น้องสำวของข้ำเปิดร้ำนขำยของ และไม่ว่ำมันจะเปิดได้หรือไม่จะขึ้นอยู่กับสิ่งที่คุณหนูรองของคฤหำสน์เสนำบดีกล่ำวหรือไม่ ใครกันที่ให้อ ำนำจนี้กับเจ้ำ”หลู่เหยำโบกมือของนำง“ไม่ใช่เลย ข้ำไม่เคยพูดอะไรแบบนี้ ข้ำไม่เคยพูดอย่ำงนั้นจริง ๆ ! ”เฟิงเซียงหรูชี้ไปที่หญิงสำวและกล่ำวว่ำ“ในวันนั้นเจ้ำของร้ำนปักผ้ำพำหญิงสำวคนนี้มำที่คฤหำสน์และพูดกับข้ำก่อนหน้ำนี้”หลู่เหยำไม่ได้พูดอะไรและตบบ่ำวรับใช้“เจ้ำกล้ำจริง ๆ ! ใครที่อนุญำตให้เจ้ำพูดอย่ำงนั้น ? ”บ่ำวรับใช้มองดูควำมเศร้ำบนใบหน้ำของนำงอย่ำงไรก็ตำมเมื่อนำงมองหลู่เหยำนำงก็เข้ำใจดีว่ำสิ่งที่ขำดหำยไปของนำงคืออยำกจะผลักนำงออกไป นำงกัดฟันของนำงและมองทำงเฟิงเซียงหรู “คุณหนูสำม ช่วยไว้ชีวิตข้ำด้วยเจ้ำค่ะ มันเป็นบ่ำวรับใช้ผู้นี้ที่พูดจำกเหลวไหลมันไม่เกี่ยวข้องกับคุณหนูเลยเจ้ำค่ะ! ข้ำขอให้คุณหนูสำมเมตตำด้วย !”ขณะที่นำงพูดนำงคว้ำชุดของเฟิงเซียงหรู เฟิงเซียงหรูขมวดคิ้วและก้ำวถอยหลังไปครึ่งก้ำวพูดอย่ำงโกรธแค้น “ใครบอกว่ำข้ำต้องกำรชีวิตของเจ้ำ ท ำไมบ่ำวรับใช้ของเจ้ำถึงพูดเรื่องเหลวไหลอย่ำงนี้ ? ”หลู่เหยำจ้องอย่ำงรุนแรงที่บ่ำวรับใช้แล้วก็พูดอย่ำงดุเดือดว่ำ“คุณหนูสำมตระกูลเฟิงเป็นคนใจกว้ำง ท ำไมเจ้ำไม่ขอบคุณ ! ”บ่ำวรับใช้เริ่มท ำงำนอีกครั้งเฟิงหยูเองดูทั้งสอง
