ูกน ำกลับมำรับใช้รำชวงศ์ต้ำชุนได้อย่ำงเต็มที่”ซวนเทียนหมิงยังกล่ำวถึงข้อตกลงส ำหรับพลเมืองของเฉียนโจวและบอกฮ่องเต้ถึงกองทหำรที่พวกเขำได้รับจำกเฉียนโจว ฮ่องเต้ก็ค่อยๆ หันไปหำเรื่องส ำคัญ และทั้งสำมก็เริ่มพูดคุยกันอย่ำงจริงจังกำรสนทนำนี้เริ่มต้นในระหว่ำงวันและจบในเวลำกลำงคืนในเวลำเดียวกันค ำต ำหนิของเฟิงเซียงหรูต่อองค์ชำยสี่ก็กินเวลำตลอดทั้งวันและสิ้นสุดลงในเวลำกลำงคืนเช่นกัน นำงชี้ไปที่ซวนเทียนยี่ตัวสั่นด้วยควำมโกรธ “ใครที่รับประกันว่ำงำนปักจะดี ? ใครคือคนที่บอกว่ำถ้ำเขำไม่สำมำรถปักเป็ดแมนดำรินคู่หนึ่งได้ เขำจะตัดมือของเขำ ? หำกพระองค์มีควำมสำมำรถพูดมำ ! ผ้ำเสฉวนที่งดงำมจบลงด้วยกำรปักเป็ดคู่ธรรมดำลงบนผ้ำ พระองค์ตั้งใจท ำมันใช่หรือไม่ ? องค์ชำยสี่ ! ข้ำรู้ว่ำฮ่องเต้บอกให้พระองค์เรียนรู้กำรเย็บปักจำกข้ำนั้นเป็นเรื่องที่ค่อนข้ำงยำกส ำหรับพระองค์ แต่นั่นก็ยังเป็นรับสั่งของฮ่องเต้ มันไม่เกี่ยวข้องกับข้ำ ! พระองค์คิดว่ำข้ำมีควำมสุขที่จะสอนพระองค์หรือ ?หำกพระองค์มีข้อขัดข้องใด ๆ น ำพวกมันขึ้นทูลกับองค์ฮ่องเต้ ลอบท ำร้ำยข้ำลับหลังเช่นนี้หรือ ? ตอนนี้ข้ำไม่มีอะไรมำกไปกว่ำบุตรสำวของอนุสำมัญชนทั่วไป นำงเป็นคุณหนูของเสนำบดีฝ่ำยซ้ำยคนปัจจุบัน ข้ำสำมำรถท ำให้นำงขุ่นเคืองได้หรือไม่ ? บอกข้ำทีว่ำพระองค์สร้ำงปัญหำใหญ่ให้กับข้ำ ข้ำควรจัดกำรกับมันอย่ำงไร ? ”นำงบอกหลำยสิ่งหลำยอย่ำงในเวลำเดียวกันหลังจำก
