ยังอยำกได้องค์ชำยเจ็ด”เฟิงเซียงหรูได้รับบำดเจ็บรำวกับว่ำถูกแทงด้วยเข็มอย่ำงไรก็ตำมกำรแสดงออกของนำงเย็นชำ ขณะที่นำงเตือนเฟิงเฟินไดว่ำ “น้องสี่ควรกลับไปอย่ำงรวดเร็ว ข้ำได้ยินน้องชำยของเจ้ำร้องไห้”“หืมม! ” กำรแสดงออกของเฟินไดจมลงทันที จ้องมองที่เฟิงเซียงหรู จำกนั้นนำงก็เดินเข้ำไปในบ้ำน ในขณะที่เดินนำงพูดกับบ่ำวรับใช้ที่อยู่ข้ำงตัวนำง “ท ำไมเด็กคนนั้นถึงยังไม่ตำย ? มันแค่ร้องไห้ และร้องไห้ตลอดวัน ข้ำก ำลังจะเสียสติเพรำะมัน”ดงหยิงกล่ำวอย่ำงเงียบๆ “ไม่มีอะไรที่สำมำรถท ำได้ ผู้คนที่ถูกทิ้งไว้โดยคุณหนูรองก ำลังจับตำดูเขำอย่ำงใกล้ชิด เรำลองสองสำมครั้งและไม่ประสบควำมส ำเร็จ ข้ำกลัวว่ำถ้ำเรำยังคงพยำยำมต่อไป มันจะท ำให้คนเหล่ำนั้นโกรธ และไม่ได้ประโยชน์อะไรเลยกับคุณหนูสี่”เฟิงเฟินไดกัดฟันด้วยควำมโกรธ“เฟิงหยูเอง ท ำไมเจ้ำไม่ตำยในสนำมรบที่เฉียนโจว”เฟิงเซียงหรูยืนอยู่นอกบ้ำนรอให้ชำนชำเรียกคนขับอย่ำงไรก็ตำมกำรจ้องมองของนำงก็เกิดขึ้นในทิศทำงที่แน่นอน ยังคงได้ยินค ำพูดปราชดปราชันของเฟินได แต่นำงไม่ได้ไปที่ต ำหนักจุนเป็นเวลำนำนนำงไม่ได้ออกไปข้ำงนอกบ่อย ๆ และในที่สุดนำงก็จะไปที่ร้ำนปักเพื่อดูหรือไปที่ต ำหนักปิงทุกครั้งที่ซวนเทียนยี่ท ำให้เกิดควำมวุ่นวำย แต่สถำนที่ทั้งสองนี้อยู่ในทิศทำงตรงกันข้ำมกับต ำหนักจุน มันเป็นเช่นนั้นนำงไม่ได้มีโอกำสผ่ำนไปที่ต ำหนักจุน“คุณหนูขึ้นรถม้ำเถิดเจ้ำค่ะ!”ชำนชำวิ่งไปพร้อม
