“ฮั่วเอ๋อ”บนถนนกลับสู่เมืองหลวงจำกตะวันออก รถม้ำวิ่งไปตำมทำง พราชำยำหยุนวำงเฟิงจื่อหรูที่หลับ และรอยยิ้มก็หำยไปจำกใบหน้ำของนำงถูกแทนที่ด้วยรูปลักษณ์ที่สง่ำงำม เมื่อนำงอยู่ในพระรำชวัง มันไม่มีตัวตนและไม่สำมำรถอธิบำยได้ว่ำเป็นมนุษย์ซวนเทียนฮั่วรู้สึกสับสนรำวกับว่ำครึ่งปีที่ผ่ำนมำเป็นควำมฝันที่ยิ่งใหญ่ พราชำยำหยุนที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ที่นั่งตำมเขำไปทำงตะวันออกพราชำยำหยุนที่ดื่มและเล่นกำรพนันกับผู้ชำย พราชำยำหยุนซึ่งชี้นิ้วไปที่ผู้ใต้บังคับบัญชำของบุชงและเริ่มสำปแช่งเสียงดัง เดินเล่นไปตำมถนนทุกสำยและตรอกซอยในฟู่โจวจนกระทั่งหอนำงโลม ดูเหมือนว่ำพราชำยำหยุนก็หำยตัวไปอย่ำงสมบูรณ์ ตอนนี้เขำก ำลังเผชิญหน้ำกับพราชำยำผู้หยิ่งยโสและขี้เกียจเล็กน้อยจำกต ำหนักศศิเหมันต์เขำพยำยำมพูดอย่ำงไรก็ตำมเขำไม่สำมำรถเรียก “ท่ำนแม่”อย่ำงใกล้ชิด แต่กลับกลำยเป็นว่ำ “เสด็จแม่”พราชำยำหยุนมีสีหน้ำขมขื่นและผลักผ้ำม่ำนไปด้ำนข้ำงนำงมองผ่ำนหน้ำต่ำงเพื่อดูทิวทัศน์ภำยนอก หลังจำกนั้นไม่นำนนำงก็กล่ำวว่ำ “ข้ำไม่ต้องกำรกลับไปที่พระรำชวัง ข้ำแกล้งท ำตัวสง่ำงำมเวลำหลำยปีและมันเหนื่อยมำก สิ่งหนึ่งที่ข้ำคิดถึงคือบ้ำนเก่ำของข้ำพร้อมกับคนที่ข้ำรักและบรรดำสหำยจำกที่บ้ำน ข้ำยังคิดถึงหมีด ำและนกกำงเขนในภูเขำ น่ำเสียดำยที่… ข้ำกลับไปไม่ได้” นำงหันมำมองที่ซวนเทียนฮั่ว “ฮั่วเอ๋อ ในอนำคตถ้ำเจ้ำมีทรัพย์สมบัติมำกมำย ข้ำจะไม่ขออะไรอีก ข้ำแค่ขอ
