ให้เจ้ำพำข้ำที่หุบเขำและสร้ำงที่พักให้ข้ำที่นั่น ท ำให้เป็นธรรมชำติและสวยงำม”ซวนเทียนฮั่วส ำลักและหันกลับมำมองเขำเขำไม่ได้ตอบเป็นเวลำนำนพราชำยำหยุนตบร่ำงกำยของเฟิงจื่อหรูซ ้ำๆ และกล่ำวเบำ ๆ ว่ำ“เมื่อเจ้ำยังเด็กกว่ำเขำ เจ้ำก็เชื่อฟัง เจ้ำสำมำรถนอนหลับอย่ำงเงียบ ๆบนตักของข้ำในขณะที่ข้ำร้องเพลงตอนที่ข้ำอยู่ในภูเขำ เจ้ำสำมำรถเล่นเพลงเมื่อเจ้ำเป็นเด็ก หมิงเอ๋อไม่สำมำรถท ำได้ เมื่อเขำยังเด็ก เขำใช้เวลำทั้งหมดในกำรสะบัดแส้ในมือและตีผู้คน ย้อนกลับไปตอนนั้นพระสนมของฮ่องเต้ในพระรำชวังในก็ได้รับควำมทุกข์ทรมำนจำกกำรถูกเขำตี”กำรแสดงออกของซวนเทียนฮั่วเปลี่ยนไปอย่ำงชัดเจนควำมทรงจ ำเริ่มกระพริบผ่ำนจิตใจของเขำ และควำมคิดของเขำก็ถูกดึงกลับไปเมื่อสิบปีก่อนองค์ชำยที่อำยุต ่ำกว่ำ12 พรรษำไม่จ ำเป็นต้องอยู่ด้วยตัวเองและยังคงอยู่ในพระรำชวังพร้อมกับแม่ซึ่งเป็นพระสนมของฮ่องเต้ ตั้งแต่อำยุยังน้อยเขำรู้ว่ำพราชำยำหยุนรับเลี้ยงเขำ พราชำยำหยุนเคยบอกเขำว่ำนำงเพิ่งเข้ำมำในพระรำชวังและนำงก็ไม่คุ้นเคยเลย นำงโกรธฮ่องเต้เช่นกันและไม่ต้องกำรเห็นหน้ำเขำ นำงรู้สึกเบื่อหน่ำยกับควำมคิดของนำงอย่ำงแท้จริง สิ่งนี้ใกล้เคียงกับกำรเสียชีวิตอย่ำงกะทันหันของพระสนมจำว ดังนั้นนำงจึงวิ่งไปหำและน ำซวนเทียนฮั่วกลับมำ อดีตฮองเฮำตรวจสอบ อย่ำงไรก็ตำม พราชำยำหยุนบ่นเรื่องนี้กับฮ่องเต้ จำกช่วงเวลำนั้นเขำกลำยเป็นบุตรชำยของนำงในเวลำนั้นเขำอำย
